Submarine (2010)
Leikstjóri og handritshöfundur: Richard Ayoade
Aðalhlutverk: Craig Roberts, Yasmin Paige, Sally Hawkins, Noah Taylor, Paddy Considine
Lengd: 95 mín
Oliver Tate er skarpur ungur maður sem heldur að hann sé misskilinn snillingur en er í reynd félagslega einangraður. Eitt af markmiðum hans í lífinu er að missa sveindóminn fyrir 16 ára afmælið sitt og hann leggur mikið kapp í að ná því takmarki. Heimilislífið hjá honum er hins vegar í algjörum molum þegar foreldrar hans ganga í gegnum erfitt tímabil og þegar móðir kærustu hans veikist þá kemur í ljós hversu félagslega heftur Oliver er og ranghugmyndirnar sem búa innra með honum.
Submarine er ein af þessum litlu myndum sem auðveldlega hverfa í fjöldann þegar flæðið af stórum Hollywood myndum virðist vera endalaust. Þess vegna er bíó eins og Bíó Paradís mikilvægt því það bíó viðheldur þessum litlu gullmolum sem annars myndu aldrei koma til landsins þó að oft á tíðum líti fari fyrir þeim myndum. Án Bíó Paradís myndi kvikmyndaúrvalið á Íslandi vera mun fátæklegra en ella og því ber að fagna.
Það er því með miklum trega sem ég skrifa þessa gagnrýni því Submarine höfðaði engan veginn til mín. Hún er fyrsta mynd leikstjórans Richards Ayoade og vakti hann töluverða athygli fyrir hana. Hann er þó alls ekki ókunnur bransanum því hann hefur skrifað fjöldan allan af þáttum og myndum fyrir utan að leikstýra þáttum og heimildarmyndum og að leika í hinu og þessu. Fyrir Submarine fékk hann tilnefningu til BAFTA sem besti nýliðinn og í febrúar mun koma í ljós hvort hann hljóti þau verðlaun eður ei.
En eins og áður segir höfðaði myndin ekki til undirritaðs. Hún byrjar skemmtilega og er afar fersk; kvikmyndataka, frásögn og tónlist er mjög óhefðbundið og til að byrja með fílaði ég það en um miðbik myndarinnar verður þessi stíll leiðigjarn. Sagan sem slík er hvorki áhugaverð né grípandi og með persónum sem eru hreinlega bara fráhrindandi – sem veit aldrei á gott. Myndin er vel gerð, það vantar ekki, og ég skil lofið sem hún hefur fengið, en það er fátt meira svekkjandi þegar svona „góðar“ myndir eru ekki neitt neitt þegar upp er staðið. Submarine er sögð gamansöm dramamynd en þetta mikilvæga hráefni „gaman“ vantar alveg hér þannig að myndin er mjög bragðlaus. Ekki endilega bragðvond, bara bragðlaus.









