Contraband (2012)
Chris Farraday er smyglari sem hefur snúið blaðinu við og stofnað til fjölskyldu. Einn dag lendir mágur hans, Sebastian, upp á kant við forherta glæpamenn sem hóta honum fjörtjóni geri hann ekki upp skuldir sínar við þá. Chris ákveður því að aðstoða mág sinn, en skuldin er svo há að hann neyðist til þess að taka upp fyrri lifnaðarhætti að nýju til að greiða hana. Markmið hans er að smygla 15 milljónum dölum inn fyrir landsteina Bandaríkjanna áður en glæpahyskið útrýmir honum og fjölskyldu hans.
Contraband er eins og flestir vita núorðið endurgerð á íslensku kvikmyndinni Reykjavík-Rotterdam frá árinu 2008. Baltasar Kormákur fór með aðalhlutverkið í þeirri mynd en hér leikstýrir hann. Það hefur verið gaman að fylgjast með myndinni þróast, að sjá fræg nöfn bætast í leikhópinn o.þ.h. Það sem olli mér mestu hugarangri var, þrátt fyrir að finnast það mjög töff að Íslendingur væri að leikstýra þessu fræga fólki, spurningin: er Baltasar veikasti hlekkur myndarinnar? Þrátt fyrir góðan árangur í íslenskum myndum höfðu fyrri tvær tilraunir hans í Bandaríkjunum ekki verið baðaðar glæsiljóma.
Í stuttu máli er svarið nei, Baltasar hefur það sem þarf til að spjara sig í Hollywood. Gaman verður að sjá hvað gerist í framhaldinu.
Tóninn fyrir myndina er sleginn strax í byrjun. Uppbygging á söguþræði, sem auðveldlega hefði getað tekið tvöfalt lengri tíma, er hent framan í mann á methraða. Persónur eru kynntar en enginn metnaður er lagður í persónusköpun, leikaraval betra en nokkurn tímann persónurnar sjálfar. Allir leikararnir passa sem flís við rass í hlutverkum sínum.
Baltasar stendur sig vel við stjórnvölinn hér. Frásögnin er að mestu leyti sannfærandi og hann gerir eins vel og hægt er með handritið. Ég segi ekki að það sé lélegt, veran um borð í skipinu, fjölskyldutengslin og hótanirnar komast mjög vel skila, en atburðarásin er oft á tíðum tæp og vægast sagt langsótt, sérstaklega þegar fer að nálgast lok myndarinnar. Ég gef mér það að öll atburðarásin gæti raunverulega gerst en með smá natni við handritið hefði myndin orðið betri. Þó þetta sé ekki atriði sem ræður úrslitum fyrir myndina hefði verið betra að hafa þetta í lagi.
Eins og fyrr segir eru leikararnir smíðaðir fyrir hlutverk sín í myndinni með Mark Wahlberg fremstan í flokki sem smyglarinn Chris sem leggur allt í sölurnar til að bjarga fjölskyldu sinni. Giovanni Ribisi hefur lítið fyrir frammistöðu sinni sem illmennið, en þér líkar illa við hann áður en hann nær að koma upp einu orði. Þannig á það að vera. Ben Foster er vinur Chris og honum innan handar til að passa fjölskylduna meðan hann er í túrnum og Kate Beckinsale sem eiginkona Chris. Ég átta mig illa á nauðsyn þess að hafa fræga leikkonu í þessu hlutverki, því það reynir lítið sem ekkert á hana, en það skemmir ekki fyrir markaðssetningunni að lauma fallegri konu eins og Kate Beckinsale þarna inn.
Contraband er hörkugóð hasarmynd og er ég tilbúinn að horfa framhjá nokkrum göllum einmitt vegna þess. Hún er hröð, spennandi og vel gerð frá upphafi til enda og tekst að vera vel yfir meðallagi gæðalega m.v. aðrar hasarmynd sem maður er vanur að sjá frá Hollywood. Ef við miðum hins vegar við íslensku frumgerðina þykir mér Reykjavík-Rotterdam betri að ákveðnu leyti. Samanburðurinn er ósanngjarn því óumdeilanlega er Contraband betri sökum betri leikara, betri leikstjóra, meira fjármagns o.fl. þátta, en á meðan hún er yfir meðallagi góð Hollywood mynd er Reykjavík-Rotterdam að mínu mati mjög, mjög góð.
Subscribe
If you enjoyed this article, subscribe to receive more just like it.
