Chronicle (2012)

Þrír skólastrákar gera merkilega uppgötvun sem leiðir til þess að þeir öðlast furðulega krafta ofar þeirra eigin skilningi. Þegar þeir eru að læra að ná stjórn á hæfileikum sínum og nýta þá sér í hag, fer líf þeirra allt úr skorðum og myrkar hliðar þeirra ná smám saman yfirhöndinni.

Chronicle kemur sem þruma úr heiðskýru lofti. Lítið hafði farið fyrir henni fram að frumsýningu og þegar hún var frumsýnd virtust allir elska hana, bæði gagnrýnendur og áhorfendur. Fæstir sækja eitthvað sérstaklega í „handheldar“ myndir frekar en einhverjar aðrar. Með handheldri mynd er ég að tala um tökustílinn, þ.e. það er haldið á myndavélinni eins og í heimamyndböndum. Stíllinn er hrár og erfitt að ná honum hárréttum. Nefna má Cloverfield, Paranormal Activity og The Blair Witch Project sem dæmi um slíkar myndir.

Yfirleitt helst það í hendur við þessar myndir að framleiðslukostnaðurinn er lágur, t.d. fimmtán þúsund dollarar á Paranormal Activity, sem þýðir að oftast koma óreyndir einstaklingar að þessum myndum og ekki að ástæðulausu sem ég fíla þær ekki.  Tólf milljóna dollara framleiðslukostnaður Chronicle þykir enn mjög lágur í Hollywood en mikill þegar horft er til þess að hér um bil allir sem koma að myndinni eru óþekktir og óreyndir. Það sýnir að það er alvöru bakhjarl við myndina sem hefur greinilega haft trú á verkefninu.

Þó að Chronicle sé sett innan þessarar handheldu stefnu er hún samt öðruvísi, fyrst og fremst af tveimur ástæðum. Chronicle þýðist á bestan hátt sem „annáll“. Það má því gera ráð fyrir því að einhver á að hafa tekið sig til og skjalfest sögu þremenninganna á sem nákvæmastan hátt. Önnur ástæðan fyrir því að Chronicle er öðruvísi er sú að leikstjórinn einskorðar sig því ekki eingöngu við myndefni úr myndavélinni sem aðalpersónan tekur upp á heldur nýtir allt sem hægt er að nýta; öryggismyndavélar, myndavélar frá öðrum persónum sem eru taka upp sama efni o.s.frv. Oft á tíðum eru tilviljanirnar að akkúrat skuli vera myndavél á staðnum frekar hæpnar, en það er samt svo vel skrifað inn í myndina að ég fyrirgef það alveg. Hæfileikarnir sem talað er um í upphafi eru þeir að strákarnir geta fært hluti, og sig, með hugarorkunni. Þeir eru hin ástæðan. Fyrir vikið getur myndatökumaðurinn m.a. látið myndavélina svífa fyrir ofan sig meðan hann athafnar sig sem býður náttúrulega upp á fleiri sjónarhorn en gengur og gerist.

Sagan er ófrumleg en hún tekur óvænta stefnu og verður þyngri en búast mætti við eftir fyrri helming myndarinnar. Handritið er ekki frábært en það svínvirkaði á mig – eins og allt annað í myndinni. Persónurnar, sagan og smáatriðin, allt gott. Persónurnar mannlegar og vel skrifaðar og sagan er raunhæf, skemmtileg og átakanleg eftir þörfum. Handritshöfundarnir eru báðir óvanir og annar þeirra leikstýrir en hann er ekki reyndur á því sviði heldur. Jafnframt er myndin vel gerð að öllu leyti. Hún er vel skotin og klippt, tæknibrellurnar líða fyrir takmarkað fjármagn en eru samt góðar.

Allir leikararnir í aðalhlutverkum, Dane DeHaan, Alex Russell og Michael B. Jordan, eru óþekktir en misreyndir (lágur framleiðslukostnaður aftur). Michael B. Jordan hefur að vísu nokkra reynslu úr sjónvarpi en hinir tveir sama sem enga reynslu. Þeir standa sig allir prýðilega. Væntanlega (vonandi) munum við sjá meira af allavega tveimur þeirra í framtíðinni.

Chronicle er hin fullkomna sumarmynd. Að hún skuli koma í febrúar skapar ekki vandamál hjá mér. Þvert á móti, það er frábært að fá svona gullmola í skammdeginu. Ég hef ekki getað hætt að hugsa um þessa mynd frá því ég sá hana fyrir helgi, (merkilegur árangur hjá sveimhuga) og mig langar strax að sjá hana aftur. Hún er, þrátt fyrir einkunnina, ekki fullkomin en hún er fjandi nógu góð til að verðskulda hana. Hún er frumleg, skemmtileg, fyndin, alvarleg og ein besta afþreying sem ég hef séð í langan, langan tíma. Svona myndir eru ekki á hverju strái.

Tags: Alex Russell, Dane DeHaan, Josh Tank, Max Landis, Michael B. Jordan

Category: Drama, Hasar, Vísindaskáldsaga