2011: Verstu myndirnar

Þegar við hugsuðum til baka fannst okkur árið 2011 ekki einkennast af mörgum mjög góðum myndum en heldur ekkert mjög slæmum myndum. Árið 2011 var gott miðlungsár sem fékk sinn skerf af góðum myndum, miðlungsmyndum og slæmum myndum. Mun auðveldara var hins vegar að setja saman lista yfir verstu myndir árins 2011 heldur en bestu myndir ársins því einhverra hluta vegna gagnrýndum við mun fleiri miðlungsmyndir eða góðar myndir en slæmar myndir og þetta er svona rjóminn af þeim gagnrýnum. Ætli við í ritstjórninni höfum ekki reynt að forðast þær myndir sem okkur grunaði að væru slæmar. Þess vegna vantar gagnrýnir á á myndum á borð við Jack and Jill sem fengu háðulega útreið hjá öðrum gagnrýnendum.

Myndir sem komu ekki í bíó heldur fóru beint á dvd, eru ekki gjaldgengar á þennan lista og við miðum við útgáfuár hérlendis.

Og hér eru verstu myndir ársins:

1. You Again

Marni er farsæll almannatengill og gengur  loks allt í haginn eftir að hafa átt mjög erfitt uppdráttar í skóla. Þegar eldri bróðir Marni býður í brúðkaup, þá heldur Marni heim á leið til að vera viðstödd brúðkaupið en það sem hún veit ekki er að brúðurin lagði hana stöðugt í einelti í skóla. Marni getur ekki hugsað sér að bróðir hennar giftist henni og leggur Marni því á ráðin að hefna sín grimmilega á brúðurunni rétt fyrir brúðkaupið, til að sýna bróður sínum og öðrum fjölskyldumeðlimum hvernig manneskja hún raunverulega er.

Þó að leikstjórinn Andy Fickman sé langt í frá fær leikstjóri þá er það í raun handritið sem klikkar enda er það gríðarlega metnaðarlaust og handritshöfundinum mistekst á öllum vígstöðvum. You Again er verulega ófyndin frá fyrstu mínútu til þeirrar síðustu þrátt fyrir margar tilraunir til annars en allar þekktustu klisjurnar úr svipuðum bíómyndum er skellt í einu og sömu myndina. Að auki er myndin alveg hrikalega illa leikin og persónurnar jafn áhugaverðar og að horfa á hamstur sofa. Það er sorglegt þegar Sigourney Weaver og Jamie Lee Curtis láta hafa sig út í svona vitleysu, hvað voru þær að hugsa?

Það segir eitt um hversu misheppnað handritið er þegar áhorfandinn heldur meira með vondu stelpunni, þ.e. brúðurinni, frekar en góðu stelpunni – sem hann á að gera, þá er nokkuð ljóst að aðalpersónan er ansi mislukkuð. Kristin Bell, sem leikur góðu stelpuna, er ansi slöpp leikkona en það er ekki hægt að skella nema broti af skuldinni á hana, þetta er að langmestu handritshöfundinum að kenna og leikstjóranum.

You Again er svo léleg á svo margan hátt. Vond, vond, vond mynd.

2. Abduction

Þegar Nathan grennslast fyrir á netinu um uppruna sinn, eftir að hann finnur mynd af sjálfum sem barn á heimasíðu fyrir týnda einstaklinga, þá verður hann að skotmarki. Ekki er allt sem sýnist og áður en hann veit af er hann í bráðri lífshættu vegna einhvers sem foreldrar hans gerðu. Hann leggur því á flótta ásamt vinkonu sinni og reynir í leiðinni að púsla saman brotunum og komast að því hverjir raunverulegir foreldrar hans eru.

Gagnrýnandi BÍÓFilmunnar hafði aldrei séð mynd með aðalleikaranum áður, Twilight stjörnunni Taylor Lautner, og var því hlutlaus hvað hann varðaði. Eftir Abduction, þá ætti það ekki að leynast fyrir neinum að hann hefur nær enga leiklistarlega getu. Hann er þó ekki einn um að vera hæfileikalaus, sem betur fyrir hann, því það virðist vera að meira og minna allir sem komu að gerð myndarinnar skorti hæfileika á sínu sviði.

Byrjunarsenan í Abduction er með því hallærislegri sem sést hefur í kvikmynd og það sló algjörlega tóninn fyrir alla myndina sem er illa skrifuð, illa leikin, illa leikstýrð og já, bara illa gerð hvernig sem á hana er litið.

Abduction er hlægilega slök mynd og var gagnrýnandi þess fullviss að hún myndi enda á botnlista BÍÓFilmunnar. Það hefur ræst. Í guðanna bænum haltu þig frá þessari mynd, þessar 100 mínútur eru bara ekki þess virði.

3. Shark Night 3D

Sjö háskólanemar skreppa eina helgi í glæsihýsi foreldra eins stelpunnar sem er við vatn eitt í Louisana, til að sletta ærlega úr klaufunum. Þegar þangað er komið verða þau vitni að því þegar einn úr hópnum verður fyrir árás ferskvatnshákarls. Er lengra líður á helgina þá komast þau að því að ekki er allt með felldu og þessir hákarlar eru sko alls engin síli að leika sér við.

Þegar skoðað hver maðurinn í leikstjórastólnum er, David R. Ellis, þá fyllist maður ósjálfrátt tilhlökkun að sjá nýjasta meistaraverk hans en hann hefur leikstýrt fjölmörgum listaverkum. Shark Night 3D er eins og nafnið gefur til kynna sjóðandi heitur spennutryllir sem mun eflaust skipa sér meðal bestu mynda áratugarins þegar fram líða tímar.

Það er ekki erfitt að segja frá þessu stórkostlega meistaraverki því það er sama hvar maður stingur niður fingri; allt er listilega vel gert. Leikararnir eiga allir sem einn stórleik og erfitt er að segja hver er bestir – þeir eru bara allir bestir. Svo er það handritið, það er ekki nema von af hverju leikstjórinn David R. Ellis tók þetta verkefni að sér eftir að hafa lesið handritið enda listilega vel skrifað á allan hátt. Besta handrit allra tíma? Það gæti vel hugsast.

Gagnrýnandi BÍÓFilmunnar var á sínum tíma orðlaus eftir áhorf myndarinnar og vildi ekki gefa myndinni einkunn því það væru ekki til nógu margar stjörnur í heiminum til að gefa Shark Night 3D.

(P.S. Ekki taka mark á þessari umsögn. Þú skilur af hverju ef þú skyldir gera þau mistök að horfa á Shark Night 3D einhvern tímann.)

4. Drive Angry

Milton er forhertur glæpamaður sem brýst út úr helvíti til að koma í veg fyrir að hópur djöfladýrkenda fórni ungu barnabarni hans á altari djöfulsins. Piper, ung þjónustustúlka, slæst í för með honum. Saman komast þau á slóð foringja djöfladýrkendanna, og reyna að koma í veg fyrir áætlanir hans. Milton endar ekki aðeins með lögregluna á hælunum, heldur líka „Bókhaldarann“ sem er útsendari djöfulsins. Með hverri mínútunni sem líður fjarlægist Milton vonina um að sleppa við vítisvist og allur heimurinn færist nær eilífu svartnætti.

Það er nokkuð augljóst hvað Drive Angry leggur upp með. Það er að skemmta áhorfandanum með heilalausri afþreyingu, bulli og hasardrifinni skemmtun. Hún hefur líka allt sem til þarf; Nicolas Cage, heita gellu, hasar, tónlist og tæknibrellur. Ef þú ert ekki sannfærð/ur, horfðu bara á nafnið: DRIVE ANGRY. Getur það klikkað?

Það er því bæði óvænt og rosalegt hversu illa þessari mynd tekst upp. Söguþráðurinn er algjört kjaftæði, sem er réttlætanlegt í sumarvitleysu sem þessari en er samt svo ótrúlega lélegur hérna að erfitt væri að réttlæta hann. Og meira að segja Nicolas Cage, sem er ekki alslæmur leikari þó hann búi yfir slæmri rökhugsun og ákvörðunartöku, þá sést hversu ósáttur hann er með myndina því augljóst er að hann nennir þessu ekki og gefur myndinni ekkert. Amber Heard kom ágætlega út en hún var aðallega bara sexí og sæt.

Drive Angry er, sama hvernig horft er á hana, léleg. Virkilega léleg mynd að öllu leyti.

5. How Do You Know

Lisa er rúmlega þrítug og íþróttaferill hennar að taka enda. Maddy er farsæl hafnaboltahetja, þekktur kvennabósi og mikill egóisti sem hugsar ekki um neitt annað en sjálfan sig. George er yfirmaður í fjármálafyrirtæki föður síns og sætir rannsókn yfirvalda. Sögur þessa þriggja einstaklinga samtvinnast; Lisa er að ganga í gegnum erfiðar breytingar í lífi sínu því íþróttaferillinn var henni allt, Maddy fellur óvænt fyrir Lisu eftir stutt gaman og George er yfirgefinn af kærustunni sinni.

Það er fátt jafn svekkjandi og þegar hæfileikar og efniviður er til staðar en ekkert gengur upp. Það meikar eiginlega ekkert sens að mynd sem skartar Reese Witherspoon, Owen Wilson, Paul Rudd og Jack Nicholson, í mynd eftir snillinginn James L. Brooks (skapara The Simpsons og leikstjóra As Good As It Gets) skuli vera jafn leiðinleg og raun ber vitni.

How Do You Know mun eflaust fara í sögubækurnar sem eitt mesta flopp kvikmyndasögunnar. Með framleiðslukostnað upp á 120 milljónir dollara (!!!), halaði hún aðeins inn 42 milljónir dollara á heimsvísu. Og er það vel skiljanlegt því hún er alveg einstaklega ófyndin og óskemmtileg. Meira að segja Jack Nicholson var hrútleiðinlegur. How Do You Know er sögð rómantísk gamanmynd en það er lítið gaman við myndina. Algjör Hollywood froða, stórkostleg tíma- og peningasóun.

6. Footloose

Söguþráðurinn er sá sami og í upprunalegu myndinni nema með smávægilegum breytingum, þannig að óþarfi er að endurskrifa hann hér. Handritshöfundarnir, annar þeirra m.a.s. sá sem skrifaði upprunalegu myndina, eru alls ekkert að þreyta sig með því að flikka upp á söguna, hún er bara nútímavædd og ekkert meira en það, sem sýnir algjört metnaðarleysi og leti. Það merkilega líka við þessa endurgerð er að upprunalega myndin frá 1984 er ekkert það góð til að byrja með, þannig að hvernig á endurgerð af lélegri mynd að verða eitthvað betri?

Myndin er væmin og klisjukennd og hefur allt að bera fyrir svona unglingadansmynd, en hvernig það er framkvæmt virkar bara alls ekki. Markhópurinn er Miley Cyrus kynslóðin og ef þú ert eldri en 20 – og karlkyns – þá ættiru helst að láta þessa framhjá þér fara. Footloose er hreint afrit af upprunalega myndinni og er hún ekki þess virði að sóa 113 mínútum úr lífinu, þá er nú skárra að sjá 1984 útgáfuna með Kevin Bacon en ef horfa skal á dansmynd yfir höfuð þá mælum við bara með Step Up sem er mun betri mynd.

7. Bridesmaids

Þegar Lillian trúlofast sínum heittelskaða þá velur hún bestu vinkonu sína og æskufélaga, Annie, til að vera aðalbrúðarmærin sín. Þegar Annie kynnist nýrri vinkonu Lillian og annarri brúðarmær, Helen, þá hefst keppni á milli þeirra um vináttu og ást Lillian. Þar virðist Annie ætla að vera undir í samkeppninni því Helen er gáfuð, falleg og umfram allt, efnuð, þannig að Annie verður að taka á honum stóra sínum til að verða ofan á.

Betri en The Hangover, þannig var Bridesmaids auglýst síðasta sumar en gagnrýnandi BÍÓFilmunnar sá mjög fljótt að allur samanburður við The Hangover var rangur og að öll jákvæðnin sem þessi mynd hefur fengið hlyti að vera einhver mistök. Myndin er nefnilega ein stór aumkunarverð tilraun til fyndni. Grófir neðanbeltisbrandararnir eru ódýrir og skortir allan frumleika í þá. Mörg atriðin ganga of langt – þá ekki í þeim skilningi að þau eru of gróf – heldur í þeim skilningi að atriðin eru ALLTOF löng og þeim var ofgert.

En það sem gerði myndina aðallega svo pirrandi á að horfa er aðalpersónan Annie. Fyrir það fyrsta þá eru meira og minna allar persónurnar í Bridesmaids over the top ýktar og þar er Annie fremst í flokki. Sú persóna er einstaklega óaðlaðandi og ótrúverðug og fannst gagnrýnanda hún leiðinlegasta kvikmyndapersóna síðustu ára.

8. The Romantics

Tom og Lila eru að fara að gifta sig þannig að vinahópurinn sameinast til að taka þátt í brúðkaupinu. Aðalbrúðarmærin Laura er fyrrverandi kærasta Toms og besta vinkona Lilu en hún hefur aldrei komist almennilega yfir Tom og sjálfur er hann óviss um tilfinningar sínar gagnvart Lauru. Þegar brúðkaupið nálgast þá eykst spennan á milli þeirra þriggja því Tom og Laura eru í tilfinningarússíbana gagnvart hvort öðru og Lily í afneitun sem ætlar sér að giftast Tom sama hvað bjátar á.

Þessi fellur í hóp með fjölmörgum misheppnuðum rómantískum myndum sem herjað hafa á landið undanfarin misseri. The Romantics er þó töluvert ólík flestum þeirra að því leyti að hún reynir að vera eitthvað allt annað; hún er ekki þessi týpíska formúlukennda klisjumynd heldur stefnir handritshöfundurinn og leikstjórinn hátt. Galt Niederhoffer skrifaði upprunalega bókina sem varð að þessari mynd og kemur henni sjálf á hvíta tjaldið. Hún hefur nær enga reynslu af kvikmyndagerð þó að hún sé búin að vera framleiðandi í rúman áratug en þetta er fyrsta mynd hennar í fullri lengd. Það sést langar leiðir því það er mikill byrjendabragur á myndinni, kvikmyndataka er svo leiðinlega venjuleg og klipping mjög hroðvirknisleg. Sagan er verulega óáhugaverð, karakterar upp til hópa frekar óspennandi og illa skrifaðir, rétt eins og sagan í heild. Persónurnar og samtölin milli þeirra eiga að vera djúp, en þetta verður í staðinn svo yfirborðskennt og hallærislegt.

The Romantics er hvorki fugl né fiskur. Formúlukenndar rómantískar myndir margar hverjar geta verið mjög skemmtilegar þegar þær eru fyndnar og með viðkunnanlegum persónum, en The Romantics býr yfir hvorugu.

9. Season of the Witch

Krossfararnir Behmen og Felson hafa fengið sig fullsadda á drápunum sem fylgir Krossferðunum og snúa aftur heim í leyfisleysi, til Evrópu sem veður í göldrum og nornum. Þegar það kemst upp að þeir hafi yfirgefið hersveit sína er þeim gert að ferðast með meinta norn til munkaklausturs þar sem hægt yrði að reka úr henni illa anda og drepa hana.

Af hátt í 20 myndum sem Nicolas Cage hefur gert síðustu fimm árin eru aðeins tvær þeirra góðar. Season of the Witch er ekki önnur þeirra. Hún er mislukkuð að eiginlega öllu leyti. Hvaða áhorfendahóps á hún að höfða til? Hún er of blóðug til að vera barnamynd, of barnaleg til að höfða til fullorðinna og of hallærisleg til að höfða til unglinga. Myndin tekur sig alltof alvarlega og verður fyrir vikið hálf hlægileg. Leikstjórinn, Dominic Sena, virðist ekki hafa áttað sig á hvernig efni hann var að vinna með.

Þrátt fyrir að vera ekki léleg er hún bara svo ótrúlega leiðinleg og asnaleg að hún er auðgleymd. Hún er alveg spennandi á tímum og á sína spretti en þeir endast stutt, því eins og áður segir ræður Dominic Sena ekki við þessa mynd. Fyrir vikið verður hún miðjumoð eins og þau gerast verst, því hún er ekki einu sinni það léleg að hægt sé að skemmta sér yfir henni.

10. The Tree of Life

Athugið! Söguþráðslýsingu vantar!

Ástæðan fyrir því af hverju söguþráðslýsingu vantar er sú að það er enginn söguþráður, þó „kvikmyndagáfumenni“ vilji halda öðru fram. Leikstjóri The Tree of Life er Terrence Malick sem þekktur er fyrir að gera mjög langar og leiðinlegar kvikmyndir sem fjalla ekki um neitt, sbr. The Thin Red Line sem er 170 mín kvikmynd um hermenn í Seinni heimsstyrjöldinni gangandi um votlendi og skóga og gera lítið annað. Myndirnar hans eru fremur súrar og The Tree of Life hefur tekið það uppá alveg nýtt level því myndin er ekkert annað en random skot um tvo drengi og samband þeirra við föðurinn án þess að það sé einhver tilgangur bak við þessa „sögu“. Svo kom þarna líka, algjörlega upp úr þurru, endurlit frá upphafi jarðarinnar sem engan veginn passaði inní myndina.

Myndin er fallega skotin og það er óumdeilt að hún er einstaklega vel gerð, það vantar ekki, enda er myndin lítið annað en útlitsklám af hálfu Malicks sem virðist vera að koma með yfirlýsingu til annarra kvikmyndagerðamanna hvernig á að búa til kvikmynd. Eflaust hefur það virkað fyrir einhverja, en aðrir, þ.á.m. undirritaður, klóra sér í höfðinu. Sé myndin borin saman við Melancoliu Lars Von Triers, sem einnig er mjög listræn kvikmynd, þá er samanburðurinn Melancholiu mjög í hag því það er virkilega saga í þeirri mynd og eitthvað „point“.

Það er kannski ósanngjarnt að setja The Tree of Life á þennan lista því þetta er alls ekki vond mynd því eins og áður hefur komið fram er hún frábærlega vel gerð og falleg. Það má segja að þetta sé ein best gerða mynd síðasta árs, en án efa sú allra leiðinlegasta. Myndin skyldi gagnrýnanda gjörsamlega orðlausan af leiðindum, en mikið djöfull er hún samt flott!

—

Aðrar myndir sem komu til greina: Burlesque, New Year’s Eve, Your Highness, Dragon Hunters, The Roommate, Beastly.

Tags: Árslistar 2011

Category: Greinar