Warrior (2011)
Tveir bræður, Tommy og Brendan, hafa verið aðskildir í fimmtán ár. Pabbi þeirra var drykkfelldur og lamdi mömmu þeirra og slitnaði sambandið á milli þeirra allra þegar þeir komust á unglingsaldur. Núna, fimmtán árum seinna, leiðast þeir báðir út í MMA bardaga, hvor af sinni ástæðu.
Warrior byrjar af krafti. Hún er grípandi, persónurnar áhugaverðar og myndin er vel uppbyggð. Flestir handritshöfundar myndarinnar, þ.m.t. leikstjórinn, eru óreyndir. Það sést eftir því sem líður á myndina. Um miðbik myndarinnar kemur e.k. myndflétta (e. montage) sem er greinilega innblásin af Rocky myndunum. Hún heppnast ekki jafn vel og Rocky myndflétturnar þó. Eftir það fer myndin að missa tökin, myndin sem hafði verið grjóthörð verður skyndilega væmin og klisjukennd. Bræðurnir höfðu vægðarlaust úthúðað pabba sínum en skyndilega taka þeir hann í sátt. Karakterbreytingin kemur mjög óvænt og er ótrúverðug. Sérstaklega hjá Tommy en sú persóna er ein sú alharðasta sem ég hef séð í kvikmynd. Þegar hann faðmar drukkinn föður sinn var mér misboðið.
Tommy og Brendan, leiknir af óaðfinnanlega af Tom Hardy og Joel Edgerton, vegnar vel í bardögunum og báðir komast þeir inn í stærsta MMA mót sem haldið hefur verið. Það var nokkuð fyrirsjáanlegt að þeir tveir myndu mætast í lokabardaganum en þó að myndin sé nokkuð fyrirsjáanleg var erfitt að spá rétt til um hvor myndi sigra í bardaganum. Tommy er betri bardagamaður og sigrar alla sína bardaga fyrirhafnarlaust á meðan Brendan er laminn í klessu og rétt mer sigur á andstæðingum sínum. Þetta er eiginlega saga lítilmagnans (e. underdog), sem er í þessu tilfelli Brendan, en það fer náttúrulega eftir því hvernig lokabardaginn endar. Þetta er samt eiginlega ekki lítilmagnamynd, því ég hélt með Tommy alla myndina, hann er áhugaverðari persóna.
Kvikmyndataka og klippingar eru rosalegar í bardögunum í Warrior, á jákvæðan og neikvæðan hátt. Kvikmyndatakan er hrá, oft úr fókus og hröð og klippingin er hröð. Þessir þættir ljá myndinni akkúrat þau áhrif sem þeir eiga að gera en á sama tíma verður þetta full mikið af því góða, sérstaklega undir lokin þar sem við sjáum bardaga trekk í trekk.
Tom Hardy er vægast sagt geggjaður í myndinni. Persónan er þögul og einföld en samt flókin og margbrotin. Að sjá hann túlka Tommy er magnað. Joel Edgerton fellur í skuggann af Tom Hardy, hann fær bæði minna hlutverk og óáhugaverðari persónu. Nick Nolte leikur drykkfellda pabbann.
Þetta er fín mynd, hún er skemmtileg þó hún haldi ekki dampi allan tímann en það dregur hana ekki svo rosalega niður. Þrátt fyrir klisjurnar er Warrior fáránlega þétt og svöl mynd. Hún er samt ekki næsta Rocky eins og ég hafði vonast eftir, og hélt að myndi gerast meðan ég horfði á fyrri helming myndarinnar.
Subscribe
If you enjoyed this article, subscribe to receive more just like it.
Sá þessa loksins í gær eftir langa bið. Auðveldlega ein albesta mynd ársins.
Ég get ekki tekið undir gagnrýnina á sambandi föður þeirra og bræðranna. Mér fannst það alls ekkert ótrúverðugt að þeir fyrirgáfu honum. Varðandi þetta faðmlag þá sá Tommy hversu langt hann hafði gengið kvöldið áður og að sjá föður sinn í þessu ástandi – sem var algjörlega honum að kenna – varð til þess að hann fékk samviskubit. Tommy var bara svo reiður, þess vegna lét hann svona, en innst inni elskaði hann pabba sinn og bróður sinn. Það sást líka í lokabardaganum, þegar hann er eitthvað vankaður, þá lítur hann fram í salinn og hvíslar: “Dad?”
Tommy þurfti bara að láta undan reiðinni, það voru allir tilbúnir til að gera allt fyrir hann en hann vildi ekki hlusta á neinn.
En allavega, þessi mynd er ekki fullkomin, hún er pínu klisja eins og allar þessar íþróttamyndir, en nálgunin er samt öðruvísi og hún er feykilega sterk og áhrifamikil. Hún er fyndin, skemmtileg, spennandi (þó maður viti cirka hvernig hún endar) en umfram allt þá er hún frábærlega vel gerð og leikin. Mér finnst ótrúlegt að hugsa til þess að Warrior muni ekki ná almennilega til áhorfenda því hingað til hefur hún að mestu látið mjög lítið fyrir sér fara. Á meðan myndir eins og Twilight og Transformers græða hundruði milljóna, þá kemst gæðamynd eins og þessi varla á kortið.
Ég ætla að spá því að Nick Nolte og Tom Hardy verði tilnefndir til Óskarsverðlauna og það væri líka gaman að sjá myndina verða tilnefnda til Óskars. Nick Nolte var GEÐVEIKUR. Joel Edgerton var líka magnaður en hans hlutverk var mjög lágstemmt og féll í skuggann á Tommy en mér fannst hann ekkert síðri karakter. Þér fannst örugglega Tommy áhugaverðari karakter af því að hann var svo dularfullur, en allt í allt fannst mér allir aðalkarakterarnir mjög vel uppbyggðir og sannfærandi.
9/10.