Midnight in Paris (2011)

Handritshöfundur og leikstjóri: Woody Allen
Aðalhlutverk: Owen Wilson, Rachel McAdams, Marion Cotillard, Michael Sheen, Kurt Fuller, Mimi Kennedy
Lengd: 95 mín

Handritshöfundurinn Gil (Owen Wilson) er í fríi með unnustu sinni (Rachel McAdams) og foreldrum hennar í París. Hann er að vinna að sinni fyrstu skáldsögu sem gerist einmitt á 3. áratug síðustu aldar og lætur hann hugann oft reika hvernig væri að vera uppi á þeim tíma – og það í París. Gil fær óvænt tækifæri til að ferðast aftur í tímann og upplifa París á 3. áratugnum þar sem hann hittir fyrir marga frægustu rithöfunda heims sem gáfu honum innblástur, m.a. Ernest Hemingway og F. Scott Fitzgerald. En það getur þó ekki verið að það leynist í fortíðinni óvænt þrá í aðra konu sem flækir málin og Gil þarf að endurhugsa hvaða lífi hann vill lifa.

Woody Allen þarf ekki að kynna fyrir neinum enda einn alvirkasti og virtasti leikstjóri samtímans. Ég kynntist Allen ekki fyrr en fyrir fáeinum árum síðan enda hafði ég fyrirfram myndað mér skoðun á honum eftir áralangt raus í föður mínum sem finnst hann „hundleiðinlegur“. Svo lét ég loks slag standa og mér fannst hann bara langt í frá hundleiðinlegur. Ég skil þó hvað pabbi gamli á við; því eftir mín fyrstu kynni af Allen þá hef ég séð nokkrar myndir eftir hann, bæði gamlar og nýjar, og mér finnst gamli Woody Allen ekkert sérlega skemmtilegur en aftur á móti finnst mér nýi Woody Allen bara nokkuð skemmtilegur. Pabbi sá náttúrulega á sínum tíma „gamla“ Woody Allen.

Woody Allen er samt frekar spes. Allar myndirnar hans eiga eitt sameiginlegt: Ástarþríhyrning. Samt tekst honum alltaf að finna nýjan vinkil á þessari gömlu tuggu sem hann er löngu orðinn þekktur fyrir. Midnight in Paris er þar engin undantekning en hún er samt óvenju frumleg að því leyti að það er raunverulega söguþráður í henni en ekki endalaust tal um lífið, dauðann, ástina, hjónabandið, kynlíf og öll þessi umfjöllunarefni sem Allen er vanur að fást við. Hér fæst hann við drauma og þrár; hann snýr aftur til fortíðar með áhorfandann þar sem aðalpersónan, Gil, fær að upplifa draum sinn með því að ferðast aftur í tímann, nánar tiltekið til 3. áratugarins.  Gil finnur sig miklu betur í fortíðinni að hann vill helst ekki snúa til síns óspennandi lífs á daginn þar sem tuðandi unnusta og þröngsýnir foreldrar iða í skinninu við að rífa niður sjálfstraust hans.

Díalógurinn er óvenju fyrirferðarlítill í Midnight in Paris enda er meiri áhersla lögð á söguþráð og tjáningu og túlkun leikaranna leyft að njóta sín á kostnað orða. Heillandi og falleg skot af borgarlífinu í París njóta sín vel ásamt lágstemmdri tónlistinni sem smellpassar við andrúmsloft myndarinnar. Það er einhver töfrandi stemning við áhorf myndarinnar, mig langaði helst að skella mér uppí næstu flugvél til Parísar og feta í fótspor aðalpersónunnar og upplifa það sem fyrir augum bar.

Myndin er samt sem áður langt í frá að vera gallalaus. Persónurnar eru afar einhliða og hreinlega gersneyddar allri tilfinningu og dýpt; sérstaklega unnustan og tengdaforeldrarnir en áhorfandinn á gjörsamlega að hata þá persónur – sem tekst. Myndina skortir líka þennan fræga Woody Allen húmor en allt eru þetta algjör smáatriði þegar litið er á heildina.

Frammistöður leikarana eru til fyrirmyndar, Owen Wilson er ekki öflugasti leikari sem mér dettur í hug en mér finnst hann alltaf eiga erfitt með að setja sig í karakter, en þetta hlutverk er sem skrifað fyrir hann og skilar hann sínu vel. Rachel McAdams er pirrandi en hún á líka að vera pirrandi, þannig að það þýðir að hún kom sínu til skila. En senuþjófarnir eru Marion Cotillard sem lífgar uppá bíótjaldið í hvert sinn sem hún birtist og Adrien Brody sem fær aðeins 2 mínútur til að brillera en er samt sem áður eftirminnilegasti karakterinn þegar upp er staðið.

Midnight in Paris er ákaflega létt og heillandi kvikmynd sem töfrar áhorfandann upp úr skónum. Woody Allen í  fínu formi og það eru myndir eins og þessi sem gerir Woody Allen að einum besta leikstjóra allra tíma.

BÍÓFilman er að gefa miða á myndina, sem sýnd er í Bíó Paradís. Upplýsingar með því að smella hér.

Tags: Kurt Fuller, Marion Cotillard, Michael Sheen, Mimi Kennedy, Owen Wilson, Rachel McAdams, Woody Allen

Category: Rómans, Ævintýri