Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 (2011)
Á meðan Harry og félagar nálgast takmark sitt – að eyða helkrossum Voldemorts – kemst Voldemort að áformum þeirra sem færir þau enn nær lokauppgjörinu.
Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 tekur upp þráðinn á nákvæmlega sama stað og fyrri myndin hætti. Það er engin upprifjun eða kynning, því líkt og í fyrri myndinni eru mínúturnar dýrmætar og fólk fer væntanlega ekki á þessa nema það sé búið að sjá fyrri myndina. Manni er því skellt beint í hasarinn eftir alla uppbygginguna í Part 1. Nær allir helkrossarnir eru fundnir sem skilur fátt eftir annað en uppgjörið og lokabardaga sem færir orðið stórfenglegt í nýjar hæðir. Þvílíkar tæknibrellur. Það er allt annað andrúmsloft í þessari mynd en fyrri, einmannaleikinn og flakkið lýtur fyrir hasar og spennu en óneitanlega er meira að gerast í þessari mynd.
Fallið var því hart, fannst mér, um miðbik myndarinnar þegar verulega dró úr gæsahúðinni og göpum hjá mér yfir mikilfenglega myndarinnar. Það var eins og tappinn hefði verið tekinn úr myndinni og hún hrapi niður á við. Vissulega hefur seinni helmingurinn sín augnablik, ein þau mikilvægustu í allri seríunni, en myndin missir allan takt. Það er mikið um einnar línu brandara en það er rosalega misjafnt hvort þeir gangi upp, þeir eru fyndnir en oft eru þeir óviðeigandi vegna andrúmsloftsins. Það versta við myndina er þó þrívíddin. Hún lítur ekki illa út en það er óþolandi þegar atriðum er breytt, eða þau hreinlega sköpuð, til að þau virki betur í þrívídd. Markhópurinn eru ungmenni sem hafa, a.m.k. hafði ég hann ekki, áhuga á að fara í sýndarrússínbanareið. Hversu glatað er þetta? Sérstaklega þegar horft verður á myndina í tvívídd. 
Þetta er ólíðandi, sérstaklega í svona vandaðri kvikmynd. Að öðru leyti er myndin góð, handritið er ekki lélegt þó hlutar af myndinni séu það, þvert á móti, handritið er frekar gott. Myndin er myrk, kvikmyndataka góð, og allt þar fram eftir götum. Það eina sem er framúrskarandi er leikurinn og maður lifandi, er leikurinn góður. Það eru að mestu leyti sömu leikarar og í fyrri myndinni ásamt sama leikstjóra og handritshöfundum.
Part 2 er ekki léleg mynd, hún er heldur ómerkileg m.v. fyrri myndina (myndirnar) og mér finnst það óheppilegt að Part 2 skuli enda þessa tekjuhæstu kvikmyndaseríu allra tíma.
Subscribe
If you enjoyed this article, subscribe to receive more just like it.
Til hamingju, eina neikvæða gagnrýni sem ég hef séð. Mér finnst persónulega alveg ótrúlega fáranlegt að þú skulir gefa myndinni lægri einkunn fyrir það að vera í þrívídd. Ég, sem gagnrýnandi sjálfur, er hættur að setja út á það að myndir séu í þrívídd. Ef myndin er með gott þrívídd þá tek ég það bara fram í lokinn. Síðan gaman að sjá að þú nefnir að myndin sé gerð fyrir þrívídd, þar sem hún var það ekki. Hún var tekin upp sem 2D mynd og síðan convertuð eftir á í þrívíð. Þannig að þetta hefur bara verið ósk WB, ekki leikstjórans.
Gagnrýnin er ekki neikvæð, ég skipti gagnrýninni upp í kosti og galla sem fá nokkurn veginn jafn mörg orð. Þess utan er einkunnin alls ekki slæm, hún fær 7 af 10, almennt þykir það ekki slæm einkunn. Myndin er nokkuð góð, ég varð samt fúll þegar ég fékk ekki það sem ég vildi því myndin hefði getað orðið mikið betri.
Þrívídd per se hefur ekki áhrif á einkunnagjöf hjá mér en vissulega dró lestarferðin í Gringotts úr myndinni. Ég hef samt grun um að WB og/eða leikstjórinn hafi tekið tillit til þrívíddarvæðingu myndanna þegar þær voru teknar upp, strax í janúar í fyrra voru umræður um að breyta myndunum og þá var tökum ekki lokið, hvað þá tæknivinnslu.
Hvernig geturu horft framhjá þrívíddinni, ef að það er verið að bjóða upp á þrívídd þá á hún að vera góð! Þetta er eins og að fara á veitingahús og fá sér steik og biðja um hana medium og fá hana well done, tekur allt bragðið úr steikinni, líkt og þrívíddin tók úr myndinni. Ég hreinlega get ekki horft framhjá því, hvort sem að það sé leikstjóranum eða stúdíóinu að kenna.
Fyrri hluti myndarinnar er epískur og hef ég sjaldan fengið svona tilfinningar líkt og ég upplifði fyrri helmingnum. Síðan dettur myndin semí út í vitleysu, þar sem ég missti allt álit á Voldemort og svo var endirinn skelfilegur.
Næstum því eins og svart og hvítt. Þannig mér finnst einkunin 7 mjög sanngjörn, ég hefði sjálfur gefið henni 8 því að mér fannst fyrri hlutinn það góður, en skil vel einkunagjöfina.
Kveðja
Stefán