Youth in Revolt (2010)

Nick Twisp er ráðvilltur, saklaus, ungur, hreinn sveinn sem lendir í tilvistarkreppu eftir að hann fellur fyrir stúlku í ferðalagi með foreldrum sínum. Þar sem líf hans hefur enga stefnu, lifir hann fyrir möguleikann að hitta hana aftur. Staðráðinn í að hún sé ástæðan fyrir því að hann fæddist, gerir hann allt í sínu valdi til fá hana. Ráðalaus um hvernig hann eigi að fara að því, býr hann til „alter egóið“ Francois Dillinger sem er allt sem  Nick er ekki . . . alvöru nagli! Francois fær Nick til að gera hluti sem hann hefur aldrei þorað að gera áður en er það nóg til að fá stelpuna?

Lengi var ég búinn að bíða eftir að sjá þessa mynd. Trailerinn og umsagnir voru búin að stríða mér upp á það stig að væntingarnar voru gríðarlegar. Sem þónokkur aðdáandi Michael Cera hafði ég mikla trú á honum, en var samt ekki viss hvort hann gæti borið uppi heila mynd. Hann hefur alltaf haft aðstoð, Jonah Hill (Superbad), Ellen Paige (Juno) og Kat Dennings (Nick and Norah´s Infinite Playlist).

Myndin er byggð á skáldsögu C.D. Payne en í gegnum árin er búið að reyna að koma sögunni á svið og sjónvarp án árangurs. Loksins var aðlagað handritið að kvikmynd og útkoman er mjög óskýr. Leikstjóri myndarinnar Miguel Arteta er með töluverða reynslu við leikstjórn á grínþáttum á borð við The Office (US version), Ugly Betty og fleiri. Kannski var það einungis handritið sem var gallað en sjón leikstjórans var ekki skýr.  Hugsanlega er þetta saga sem er erfitt að framkvæma í stað lesturs en útkoman var ekki sannfærandi.

Myndin er mjög róleg, „grínið“ er lágstemmt og er í raun og veru einn hápunktur í myndinni sem bjargaði henni að mínu mati. Handritið er óvenjulegt og málfarið einstakt, það virðist vera frá öðru tímabili og breytingin ekki nógu mikil. Það mætti halda að öllu fjármagni myndarinnar hafi verið eytt í leikarana og síðan þegar það kom að sviðsmynd og tæknibrellum þá var notast við ódýrar brellur sem gerðar voru í Apple tölvu. Þetta er alveg týpísk „cult“ mynd en ég stórlega efast það að hún fái fylgi. Það er svo mikið sem fellur með myndinni en síðan þegar uppi er staðið þá er maður svikinn. Það er varla hægt að segja að þetta sé grínmynd, því að grínið er bara ekki til staðar.

Michael Cera er þekktur fyrir að leika væmna aumingjann sem er kaldhæðnari en allt og er það engin undantekning hérna fyrir utan Francois Dillinger. Það kom mér nett á óvart, því að þar er hann allt annar maður. Hann er dónalegur, djarfur og blótar eins og enginn sé morgundagurinn og var hann það besta við myndina. Þrátt fyrir að hann komi út úr skápnum sem slæmi gaurinn þá á hann samt eftir að notfæra sér kaldhæðna aumingjann í næstu hlutverk, því að þessi karakter á hvergi heima.  En Cera stóðst ekki væntingar mínar og kenni ég lélegu handriti og leikstjórn um.

Það vantaði ekki hæfileikann í myndina því að nöfn á borð við Steve Buscemi, Jean Smart, Fred Willard og Justin Long (Ray Liotta fer einnig með hlutverk í myndinni en þar sem ég var að nefna hæfileika þá telst hann ekki með) en enginn af þeim gerir neitt af viti. Justin Long og Fred Willard eru svosem allt í lagi, en engin snilld á ferð.

Allt í allt er þetta frekar dauf mynd með nokkrum fyndnum senum sem er ekki þess virði að horfa á. Enda vil ég meina að ef það væri ekki eitt tiltekið atriði í myndinni sem fékk mig til að gráta úr hlátri þá hefði ég verið að sóa 90 mínútum í mínu lífi við að horfa á þessa mynd. Það er líka spurning um smekk fólks, sumum gæti hugsanlega fundist myndin mjög fín en ég er á þeirri skoðun að þessi aðlögun hafi verið mistök.

Tags: Fred Willard, Jean Smart, Justin Long, Michael Cera, Steve Buscemi

Category: Grín, Ævintýri