Year One (2009)

Þegar tveir steinaldarmenn, Zed og Oh, gera skandal í þorpinu sínu er þeim gert að fara í útlegð. Þeir leggja því upp í ferðalag þar sem þeir hitta Kain og Abel, stöðva Abramaham í því að fórna Ísaki syni sínum og enda í Sódómu, þar sem þeir þurfa að bjarga konunum sem þeir elska.

Hugmyndin að Year One er sniðug og hefði auðveldlega getað gengið upp. Myndin gerist (væntanlega) árið 1 þrátt fyrir að birta persónur sem voru, að sögn, uppi mun fyrr. Það er skemmtilegt að þeir tengi ýmsar óskyldar sögur saman og láta Zed og Oh blandast inn í það. Það er hins vegar afar óskemmtilegt hversu illa þeir gera það. Zed og Oh lenda í hinum ótrúlegustu hlutum en myndin er bara svo illa skrifuð að það er ekki hægt að njóta þeirra.

Áhorfandanum er ítrekað refsað illilega fyrir að horfa á myndina; allt frá síendurteknum kynfærabröndurum til bæði kúka- og pissubrandara. Já, það eru tveir aðskildir brandarar í myndinni þar sem annar snýst um piss og hinn um kúk. Það er magnað. Þegar þú heldur að myndin getur ekki sokkið neðar kemur hún þér sífellt á óvart.

En myndin er ekki bara skelfilega ófyndin heldur er hún hræðilega illa skrifuð. Hún hefur enga stefnu og leikstjórinn hefur enga tilfinningu fyrir þeirri litlu framvindu sem er í gangi. Nokkur atriði sem hugsanlega hefðu getað orðið fyndin virðast vera eyðilögð viljandi með því að láta þau enda skyndilega áður en hápunktinum er náð.

Leikstjórinn og einn af handritshöfundum myndarinnar, Harold Ramis, hefur gert margar ágætis myndir, s.s. Caddyshack og Groundhog Day. Hann hefur ekkert gert af viti síðustu tíu árin eða svo. Þessi mynd hins vegar toppar allt sem hann hefur gert, á neikvæðan hátt. Mér finnst ótrúlegt að rúmlega 65 ára gamall maður skuli geta skrifað og leikstýrt svona mynd, þegar helst mætti halda að leikskólakrakkar hefðu fengið tauminn lausan í Columbia myndverinu.

Ef það er eitthvað sem er nálægt því að vera jafn slæmt og handrit og leikstjórn myndarinnar eru það frammistöður Jack Black og Michael Cera, sem leika Zed og Oh. Jack Black niðurlægir sig í hverju einasta atriði og Michael Cera leikur sama hlutverk og alltaf. Ég vil meina að þetta séu tveir einhæfustu leikarar Hollywood í dag. Það eru nokkrir aðrir stórir leikarar í myndinni: Hank Azaria, Christopher Mintz-Plasse, Oliver Platt, David Cross og Vinnie Jones. Hvers vegna nokkur þeirra valdi að koma fram í myndinni er mér algjörlega óskiljanlegt. Svo virðist vera að leikstjóranum sé í nöp við Oliver Platt því hann keppist við að setja persónu hans í niðurlægjandi aðstæður. Hank Azaria fær ekki að gera annað en að segja typpabrandara.

Ég átta mig ekki á ákvörðun myndversins að framleiða þessa mynd. Hún hefur ekkert, nákvæmlega ekkert fram að færa. Það er ekkert gott við hana.  Í framtíðinni, ef Jack Black, Michael Cera og Harold Raimi tengjast einhverri mynd, mun ég forðast hana eins og heitan eldinn. Ég mun aldrei fyrirgefa þeim fyrir þessa mynd. Ég get varla fyrirgefið sjálfum mér fyrir að hafa klárað að horfa á þennan hrylling.

Year One er fyrsta myndin til að fá núll stjörnur hjá mér.

Tags: Christopher Mintz-Plasse, David Cross, Hank Azaria, Harold Ramis, Jack Black, Michael Cera, Oliver Platt, Vinnie Jones

Category: Grín