Watchmen – Director’s Cut (2009)

„I’m not a comic book villain.“ Svo mælir Adrian Veidt í lok myndinnar. Það er rétt hjá honum, hann er ekki ekki hefðbundið illmenni og hvað þá eitthvað sem maður er vanur að sjá úr ofurhetjumyndum. Flestar ofurhetjumyndir snúast um illmennið á móti ofurhetjunni. Í Watchmen eru ofurmennin alls engin ofurmenni, þau eru venjulegt fólk með þó kannski meira en eðlileg vandamál. Heldur er ekkert greinilegt illmenni í myndinni, nema þá kannski Nixon. Þessi mynd er því öðruvísi en þær ofurhetjumyndir sem við höfum séð hingað til, byggðar á myndasögum. Listinn er langur yfir afar slappar ofurhetjumyndir og myndasöguaðlaganir almennt (Batman, Batman Returns, Batman Forever, The Phantom, Batman & Robin, X-Men 1, 2 & 3 og Origins: Wolverine, Spider-Man 1, 2 & 3, Daredevil, Hulk 1 & 2, The League of Extraordinary Gentlemen, Catwoman, Fantastic Four, Elektra og The Spirit).

Þessi er yfirveguð, með virkilega þétt skrifað og ófyrirsjáanlegt plott. Að þessi mynd heppnist jafn vel og raun ber vitni, er algjört stórvirki. Án þess þó að hafa lesið myndasöguna sjálfur, veit ég að aðdáendur voru sáttir með myndina en þetta er ein mest metna myndasaga allra tíma. Alan Moore, höfundur bókarinnar, er jafnframt mjög vinsæll myndasöguhöfundur, með V For Vendetta, From Hell og The League of Extraordinary Gentlemen á ferilskránni. Ekki skorti því efniviðinn í stórmynd fyrir Zack Snyder, leikstjóra myndarinnar. Með gífurlega, gífurlega brothættan efnivið tekst honum fullkomlega upp. Hann er óreyndur leikstjóri en hann hafði aðeins leikstýrt tveimur myndum fyrir Watchmen, þær eru Dawn of the Dead og 300. Þær fá báðar rosalega misjafna dóma og því var hann hættulegt val á leikstjóra fyrir þessa mynd. Ég fíla hann hins vegar einstaklega vel en þessi mynd verður væntanlega hápunktur feril hans. Væntingarnar voru því töluverðar fyrir myndina og spennan í samræmi við það. Því miður stóðst hún ekki væntingarnar, það vantaði margt upp á.

Myndin gerist í hliðstæðum veruleika (e. alternate reality) árið 1985 í Bandaríkjunum. Dýrðardagar grímuklæddra ofurhetja eru liðnir eftir herör yfirvalda. Þegar einn af Watchmen hópnum er drepinn tekur gamli hópurinn sig til og rannsakar morðið á fyrrum félaga sínum til að koma í veg fyrir útrýmingu hópsins. Við rannsóknina komast þau að því að morðið snerist um svo miklu meira en þau.

Opnunartitillinn gefur tóninn fyrir það sem koma skal. Frábær myndflétta sem sýnir tíðarandann (oft á skemmtilegan hátt með því að taka þekkt atriði frá þessum tíma og snúa út úr þeim), hátind og hnignun ofurhetjanna og forsögu myndarinnar. (Sjá hér.)

Leikaravalið er mjög gott. Allir leikararnir passa við persónuna sem þeir leika. Flestir aðalleikaranna eru minna þekktir stórleikarar, þ.á.m. Matthew Goode, Jackie Earle Haley, Jeffrey Dean Morgan og Patrick Wilson. Stærsti leikarinn er tvímælalaust Billy Crudup en sænska skvísan Malin Åkerman er líka orðið mjög þekkt nafn í Hollywood. Þau standa sig öll með prýði og ég get engan veginn gert upp á milli hver stóð sig best (þó að persóna Jackie Earle Haley standi upp úr).

Tónlist, myndataka, tæknibrellur; ekkert hægt að setja út á þessa þætti því þeir eru meira mjög góðir.

Það sem mér fannst helst há myndinni er, þrátt fyrir djúpa persónusköpun, að margt var skilið eftir illa útskýrt. T.a.m. heita tvær af hetjunum í Watchmen hópnum Silk Spectre II og Nite Owl II, ég áttaði mig ekki á því hvor af þeim var á undan að bera titilinn. Að sama skapi voru Minutemen afar illa kynntir og útskýrðir. Að öðru leyti er persónusköpunin frábær og persónurnar það besta við myndina.

Hún fléttast hægt í sundur og það er afar erfitt að segja um hvað hún fjallar. Annað en útbrenndar ofurhetjur að takast á við lífið. Svo kemur það, kabamm! Svakalegur endir sem réttlætir næstum því „hægleika“ myndarinnar.

Hér er ég að tala um fyrsta áhorf í kvikmyndahúsi. Myndin olli mér miklum vonbrigðum og ég gaf henni sjö í einkunn. Núna nýlega horfði ég á hana aftur. Þrátt fyrir að vera bara meðalmynd gat ég ekki hætt að hugsa um hana, það vantaði svo lítið upp á til að gera hana frábæra! Ég hugsaði og hugsaði um myndina í marga mánuði þar til ég loksins vann í mig kjark til að horfa á Director‘s Cut útgáfuna. HÚN olli ekki vonbrigðum! Það var búið að pússa allt til sem þurfti til að gera frábæra mynd. Það sem var of lítið af í bíóútgáfunni er hæfilegt í þessari útgáfu.

Myndin er rétt yfir þrír tímar í þessarri útgáfu og lengist um 15 mínútur frá kvikmyndahúsaútgáfunni. Þrátt fyrir það varð hún aldrei langdregin eða hæg. Ég sat stjarfur yfir henni allan tímann.

Tags: Alan Moore, Billy Crudup, Jackie Earle Haley, Jeffrey Dean Morgan, Malin Åkerman, Matthew Goode, Patrick Wilson, Zack Snyder

Category: Spennu, Vísindaskáldsaga