The Soloist (2009)
Ég heyrði fyrst um Steve Lopez og Nathaniel Ayers í 60 Mínútum þar sem fjallað var um þá félaga. Ég hafði gaman af umfjölluninni og heillaðist af sögu þeirra. Einhvern veginn fór það framhjá mér í lokin þegar talað var um að það væri kvikmynd í bígerð um þá. Það kom mér því skemmtilega á óvart þegar ég loks komst að því. Ekki þótti mér verra að Jamie Foxx og Robert Downey Jr. léku þá. Væntingarnar voru því töluverðar þegar ég horfði á myndina.
Eftir að hafa horft á hana get ég með sanni sagt að myndin er hræðilega óspennandi, illa sett fram og leiðinleg. Joe Wright, leikstjórinn, klúðraði þessari frábæru, hjartnæmu sögu alveg.
Steve Lopez (Downey Jr) er pistlahöfundur fyrir dagblað með stóran leshóp. Hann er alltaf að leita að sögum til að skrifa um og þegar hann rekst á Nathaniel Ayers (Foxx), heimilislausan, geðklofa tónlistarsnilling spila eins og engil á fiðlu, sér hann sögu í honum. Hann skrifar um hann við góðar undirtektir lesenda og þeir félagar þróa með sér vinasamband af einhverri gerð.
Robert Downey Jr. er leiðinlegur í hlutverki sínu. Punktur.
Jamie Foxx er líklega það eina ágæta við myndina en þó er karakterinn hans svo ýktur og Jamie oftast ósannfærandi í leik sínum. Þegar við sjáum hann muldra nafnið sitt aftur og aftur ásamt einhverri vitleysu trúi ég því einfaldlega ekki að hann sé geðveikur. Það er aðeins þegar hann hlustar og spilar og er virkilega að njóta tónlistarinnar sem nýtur Jamie sín. Nathaniel er gríðarlega ólíkur því sem við sjáum í 60 Mínútum – á verri hátt. Svo rosalega veikur en samt svo viðkunnanlegur og góður þegar hann brýst í gegnum geðveikina.
Já, mér þykir það miður að þykja myndin svona leiðinleg.
Fyrir áhugasama er hér hægt að nálgast umfjöllun 60 Mínútna um þá félaga.





Category: Drama





ég var á leiðinni til Ástralíu þegar ég sá þessa mynd. þar sem ég átti enn eftir 8 tíma í flugvélinni þá áhvað ég að horfa á myndina. ég verð samt að segja að ég hafði oft áður reynt að sækja þessa mynd af netinu því ég hélt að þetta yrði góð mynd því sagan bakvið hana er mjög hjartnæm og góð. en myndin var ekki eins góð og ég vildi að hún væri. ég bjóst við mikið meira af tilfinningum og innlifun og það allra mikilvægasta í þessari mynd….. sinfóníu tónlist. en einn góður partur kom inn þar sem þú færð að heyra lagið sem er spilað í myndbrotinu hér fyrir ofan, þegar ég heyrði það, lokaði ég augunum og dáðist að snilldini. þessi mynd er samt fyrir þá sem vilja fella tár og hlusta á góða músík í leiðinni.