The Messenger (2009)
Leikstjóri: Oren Moverman
Aðalhlutverk: Ben Foster, Woody Harrelson, Samantha Morton
Will Montgemery (Ben Foster) er ung stríðshetja sem særðist í Írak og fær það starf hjá hernum að færa ástvinum og nánustu ættingjum fallinna hermanna tíðindin af láti þeirra. Yfirmaður hans, Tony Stone (Woody Harrelson), er þrautreyndur á því sviði og þjálfar Will í að flytja tíðindin. Þeir eru báðir með einkalíf sitt í tómu tjóni, Will missti æskuástina sína til annars manns á meðan hann sinnti skyldum sínum í Írak, sú snót er trúlofuð og er Will eyðilagður maður í ástarsorg og að auki glímir hann við stríðsstreitu. Tony er þrískilinn, fyrrverandi alki sem leitar aðeins eftir skyndikynnum. Þeir verða hinir mestu mátar og vega hvor annan upp í vonleysi sínu og þeir treysta hvor öðrum sem verður vonandi til þess að þeir ná reglu á líf sitt á ný. Will lendir hins vegar í siðferðislegri klemmu þegar hann verður hrifin af ekkju (Samantha Morton) hermanns sem hann flytur tíðindin.
The Messenger var tilnefnd til tveggja Óskarsverðlauna árið 2010, fyrir besta frumsamda handritið og besta aukahlutverk karla (Woody Harrelson). Hún hefur lítið látið fyrir sér fara, halaði inn algjörum smáaurum í bíó enda hefur hún að miklu leyti verið sýnd á kvikmyndahátíðum víða um heim, t.d. Berlínarhátíðinni og Deuville hátíðinni þar sem hún sigraði besta mynd.
The Messenger er sérstök mynd. Hún er mjög einföld, hæg og lágstemmd, jaðrar við að vera langdregin en heldur sig innan marka. Hún tekur á öðruvísi málefni en maður á að venjast og er það mikill kostur. Hins vegar er þetta málefni ekkert heillandi. Það er auðvitað skelfilegt, í raunveruleikanum, að hafa það starf innan hersins að boða vátíðindi til nánustu ættingja hermanna sem hafa látist eða týnst í stríði og er það á stundum átakanlegt að horfa þegar tíðindin eru sögð og ástvinir brotna niður. Sem betur fer þekkir maður ekki svona upplifun af eigin raun. En aftur að málefninu. Hversu oft þarf að sýna þessi átakanlegu atriði? Hver er tilgangurinn? Mér nægði tvisvar, mesta lagi þrisvar, til að skilja hversu erfitt starfið þeirra er og hvernig ástvinirnir bregðast við tíðindunum. Ég átta mig á að myndin á að vera um þessi tíðindi, en ég bjóst við að sjá meira hvernig þetta hefur áhrif á Will og Tony, þá sérstaklega Will sem er nýgræðingur í þessum bransa. Tony er náttúrulega reyndur og er kominn með þykkan skráp en Will er ungur og vill sýna meiri mannlegar tilfinningar en ekki fylgja niðurnegldu handriti og flytja tíðindin eins og vélmenni. Mig langaði að sjá þetta erfiða starf taka sinn toll á Will, jafnvel sjá hann brotna niður eða bregðast illa við en aldrei kom það atriði. Myndin missir pínulítið marks með því að hafa tilfinningarnar eingöngu ástvina megin en ekki hermanna megin.
Persónulega fíla ég Ben Foster. Ég sá hann fyrst í myndinni 3:10 to Yuma og hef síðan séð hann í Alpha Dog, Hostage og fleiri myndum og hann virkar svakalega vel á mig. Hrikalega öflugur leikari. Svo er það gamli góði Woody Harrelson. Leikarinn sem einhvern veginn nær aldrei að rísa nógu hátt til að geta talist stórstjarna þrátt fyrir margar stórmyndir og magnaðar frammistöður (Natual Born Killers svo dæmi sé tekið). En þannig er hann bara, hann læðist aftan að manni og oftar en ekki stelur senunni. Undanfarin ár hafa þó verið honum ljúf, hann hefur fengið mörg góð hlutverk uppá síðkastið og nýtt tækifærið vel. Hann var tilnefndur til Óskars fyrir þessa mynd, fyrir aukahlutverk, sem mér finnst þó örlítið sérstakt því ekki fannst mér hann eitthvað stórkostlegur í myndinni, þó að hann hafi verið góður. Hlutverkið bauð ekki uppá Óskarstilnefninga frammistöðu að mínu mati. Þar fyrir utan fannst mér hans hlutverk í myndinni ekkert síðra en Ben Fosters þannig að tilnefna hann fyrir aukahlutverk finnst mér ekki rétt. Fleiri leikarar eins og Samantha Morton standa sig með prýði og gaman fannst mér að sjá gamla brýnið Steve Buscemi í hlutverki syrgjandi föðurs. Eðalleikari á ferð og hann klikkar ekki.
Þeir tveir, Ben og Woody, ná vel saman í myndinni og eru báðir trúverðugir þrátt fyrir mikinn aldursmun sem má þakka vel skrifaðri persónuþróun. Vinátta þeirra er skemmtilega öðruvísi því að í byrjun virðast þeir ekki munu ná vel saman en svo kemur í ljós að þeir eiga ýmislegt sameiginlegt og að þeir muni getað hjálpað hvor öðrum að ná lífi sínu á réttan kjöl.
Kvikmyndatöku og klippingu verður sérstaklega að nefna. Mér finnst skemmtilegt þegar senur eru langar og lítið er um klippingar. Það voru mörg atriði í myndinni þar sem atriðinu var leyft að njóta sín án þess að verið væri að skipta um sjónarhorn eða einblína á annan leikarann í einu. Eitt atriði myndarinnar, sem mér persónulega fannst besta atriði myndarinnar (þegar Will og ekkjan eiga nána stund í eldhúsinu heima hjá henni), er t.d. tæpar níu mínútur að lengd – algjörlega óklippt og skotið í einni töku. Báðir leikararnir fá stóran plús fyrir að negla það atriði óaðfinnanlega.
Handritið er ágætlega skrifað þó að mér hafi fundist sagan hálf … óáhugaverð. Myndin er eiginlega ekki um neitt. Mér fannst handritshöfundarnir ekki ná fram samúð til aðalpersónanna sem þeir voru örugglega að reyna ná fram. Myndin verður þó aldrei leiðinleg og var ég forvitin að sjá hvernig aðalpersónurnar myndu þróast í lokin eftir að hafa opnað sig. Endalokin svara því ekki nema að hálfu leyti og hef ég því ekki hugmynd um hvað mun verða um Tony sem átti augljóslega í miklum erfiðleikum með líf sitt.
Niðurstaða: The Messenger er að ýmsu leyti áhugaverð og átakanleg kvikmynd en nær aldrei almennilegu flugi. Hún líður fyrir skort á samkennd með persónunum en fær stóran plús fyrir góðar leikframmistöður, frábæra persónusköpun aðalpersónanna og skemmtilega kvikmyndatöku.
Category: Drama
Subscribe
If you enjoyed this article, subscribe to receive more just like it.
