The Last Airbender (2010)

The Last Airbender gerist í heimi þar sem fjórar þjóðir lifa, þjóðir gömlu frumefnanna fjögurra: vinds, vatns, elds og jarðar. Hver þjóð getur stjórnað sínu frumefni en einn maður getur stjórnað öllum fjórum, svokallaður Avatar. Starf hans er að viðhalda friði í heiminum og vinna með öllum þjóðunum. Þegar Avatarinn hverfur skyndilega, sér eldþjóðin sér hag í heimsyfirráðum og tekur smám saman yfir hvert þorpið á fætur öðru. Avatarinn snýr hins vegar aftur eftir 100 ára fjarveru og ætlar sér að koma á heimsfriði.

The Last Airbender byrjar með samskonar textarunu og Star Wars gerðu frægar, sem kynnir söguna og aðstæður. Ég hef aldrei áður séð jafn skelfilega byrjun á mynd en þetta gefur tóninn fyrir alla myndina.

Ef ég byrja á því versta við myndina er ég í vandræðum með að ákveða hvort hafi verið verra, handritið eða leikurinn. Leikurinn hjá öllu leikaraliðinu er svo ósannfærandi að það er ótrúlegt. Líkurnar á því að svona margir leikarar standi sig jafn illa og raun ber vitni í A-klassa mynd eru lágar. Það má skýla sér bakvið að flestir aðalleikaranna eru mjög óreyndir, og er þetta fyrsta mynd Avatarsins sjálfs, aðalleikara myndarinnar, Noah Ringer. Mér er sama þó að þetta sé fyrsta skiptið hans á hvíta tjaldinu og að hann sé 13 ára gamall, hann er hræðilegur leikari. Ég held því ekki fram að þetta sé versti leikur sem ég hef séð en hann kemst nálægt því. Aumingja drengurinn á skilið alla þá neikvæðu gagnrýni sem hann fær. Dev Patel er litlu skárri, þetta er einungis önnur kvikmyndin hans, en hann leikur prins yfir eldþjóðinni. Flestir aðrir leikaranna eru nokkuð óþekktir fyrir utan Cliff Curtis sem leikur konung eldþjóðarinnar. Hann gerir allt sem hann getur með þær ömurlegu línur sem hann fær, en það dugir ekki til. Hann þjáist líkt og aðrir leikarar í myndinni fyrir skelfilegt handrit.

Það jákvæða við myndina er að sagan er mjög góð og myndin hefði getað orðið áhugaverð vegna þess. Því miður er sagan það eina sem er jákvætt við myndina og það er það vegna þess að M. Night Shyamalan skapaði ekki hugmyndina en myndin er byggð á sjónvarpsþáttum. Hann skrifaði hins vegar handritið sem er ónýtt, í þeirri merkingu að það er algjörlega ónýtilegt í nokkuð annað en klósettpappír. Samtölin eru svo ótrúverðug að Íslendingar geta unað sáttir við sín samtöl í kvikmyndum í gegnum tíðina.
M. Night Shyamalan leikstýrir myndinni auk þess að hafa skrifað handritið. Honum tekst að taka góða sögu og gera ekki neitt við hana. Myndin er óáhugaverð og leiðinleg. Rúmar 100 mínútur eru langt í frá nóg fyrir svona margbrotna sögu og ekkert í myndinni fær nægan tíma til að njóta sín fyllilega, sem er þó skrítið því efnistökin eru sæmileg.

Einn af slæmu hlutunum við myndina er að hún er ekkert Shyamalan-leg. Þrátt fyrir að hæfileikar hans virðist leka úr honum í hvert skipti sem hann losar þvag, hafa allar myndirnar hans haft einhvern eiginleika sem gerir þær sérstakar. Jafnvel síðustu tvær myndir hans, The Lady in the Water og The Happening, höfðu þennan eiginleika þrátt fyrir takmörkuð gæði og það hélt þeim á floti. Þessi mynd skortir bæði þennan eiginleika og Shyamalan-stílinn sem allar hans myndir hafa haft. The Last Airbender er fyrir vikið alveg venjuleg mynd sem skarar ekki fram úr á neinn hátt.

Tags: Cliff Curtis, Dev Patel, M. Night Shyamalan, Noah Ringer

Category: Hasar, Ævintýri