The Karate Kid (2010)

Árið 1984 varð saga Robert Mark Kamen til á hvíta tjaldinu en hún nefndist The Karate Kid. John G. Avildsen leikstýrði myndinni sem færði  okkur einstaka frasa líkt og „wax-on wax-off“ og persónur á borð við Daniel Larusso og Mr. Miyagi. Myndinni vegnaði mjög vel og fékk tilnefningu til  Óskarsverðlauna árið 1985 fyrir besta leikara í aukahlutverki. Vegna velgengi myndarinnar fylgdu tvær myndir um karate strákinn í viðbót árið 1986 og síðan sú þriðja og síðasta í þríleiknum árið 1989. Það hlaut að koma að því að gárungarnir í Hollywood myndu fara að mjólka þennan gullkálf á nýjan leik og nú árið 2010 lítur endurgerðin dagsins ljós, með þó örlítið breyttu sniði. Leikstjórinn Harald Zwart fer með The Karate Kid alla leið til Kína og fékk undrabarnið Jaden Smith til að fara með aðalhlutverk myndarinnar.

Sherry Parker og sonur hennar Dre þurfa að flytja Kína frá Bandaríkjunum vegna vinnu Sherry. Flutningurinn tekur sinn toll og að aðlagast nýrri menningu er erfitt fyrir unga stráka eins og Dre. Þegar honum loksins fer að ganga allt í haginn, mætir hann skólaníðingnum Cheng sem skellir honum í gólfið og gerir honum lífið leitt. Þar sem hann á enga vini og saknar gamla lífsins í Bandaríkjunum, neyðist Dre til að treysta á Mr. Han, viðgerðarmann í blokkinni hans. Það sem Dre veit ekki er  að Mr. Han er lausnin á öllum hans vandamálum þegar Mr. Han kennir honum kung fu og aga á kínverska mátann.

Hér er  á ferðinni endurgerð af sígildu myndinni Karate Kid eins og áður segir, og sóar Zwart engum tíma í að setja upp söguþráðinn, heldur skellir hann manni beint inn í myndina. Zwart hefur þokkalega reynslu í kvikmyndagerð þó svo að það sé ekki hughreystandi að vita að hann er maðurinn á bakvið myndir líkt og Pink Panther II og Agent Cody Banks en það er margt mjög gott við myndina. Myndin er í grunnatriðum eins og upprunalega myndin fyrir utan nokkur atriði; í staðinn fyrir að gerast í Bandaríkjunum þá á myndin sér stað í Kína og í stað karate er kung fu viðfangsefni myndarinnar, sem mér finnst pínu hallærislegt í ljósi þess að myndin heitir The Karate Kid en það sleppur fyrir horn. Þrennt þarf til að gera Karate Kid mynd: stelpu, andstæðing og keppni. Þetta er allt til staðar en þessi formúla er bara ekki nóg. Það þarf spastískan gaur til að leika aðalhlutverkið, gamlan kínverskan mann til að leika læriföðurinn og einhvern sem kann að tala ensku til að leika andstæðinginn, er það of mikið að biðja um? Persónulega held ég ekki en Jaden Smith er einfaldlega of svalur til að leika karate strákinn Dre Parker, en ég verð að segja að Jackie Chan stóð sig þokkalega í hlutverki Mr. Han. Þetta er held ég fyrsta myndin sem hann er ekki að slást með regnhlífum eða að slá fólk í andlitið með baguette brauði eða silungi, þó að hann næstum því brotlendi þegar hann reynir að sýna tilfinningar í enda myndarinnar. Skemmtileg tilbreyting að sjá Chan í aðeins öðruvísi hlutverki.

Að bera upprunalegu myndina saman við endurgerðina er mjög auðvelt því söguþráðurinn og atburðarásin er nákvæmlega eins, með nokkrum undantekningum þó. Þegar upp er staðið er upprunalega myndin miklu betri. Sumum finnst að maður eigi ekki að bera þær saman, en þar sem myndirnar eru nákvæmlega eins að mestu leyti þá er ekki annað hægt. Af hverju er þá fyrri myndin svona miklu betri? Svarið er einfaldlega það að þó svo að hráefnin séu til staðar þá þarf að meðhöndla þau rétt til að fá sem mest úr þeim og það var enginn rjómi á toppnum, ekkert sem stóð uppúr og gerði myndina af því sem The Karate Kid var upprunalega.

Sem betur fer voru nokkrir jákvæðir punktar við myndina og það sem stóð helst upp úr voru bardagaatriðin, sem voru vel gerð og litu flott út, þó að sumt var helst til of ýkt. Því miður var of mikið af neikvæðum hlutum sem drógu myndina niður. Steríótýpur og klisjur var það sem fór gríðarlega í taugarnar á mér, líkt og móðir Dre sem var allt of ýkt. Atriðið þegar Dre hljóp Kínamúrinn til að undirbúa sig fyrir keppnina var einum of hallærislegt. Leikur Jaden Smith var of tilkomumikill ef hægt er að segja það, hann hefði mátt vera hógværari líkt og Ralph Macchio í upprunalegu myndinni. Það var of mikið af smáatriðum sem gerðu eitt stórt vandamál og skemmdu myndina fyrir mér. Myndin er samt sem áður ágætis afþreying en nokkuð auðgleymanleg.

Niðurstaða: The Karate Kid er ágætis tilraun til að endurvekja meistaraverkið frá níunda áratugnum en því miður er þetta framtak ekki nógu gott. Myndin er ágætis afþreying sem fínt er að skella í tækið á föstudagskvöldi, en ekkert mikið meira en það.

Tags: Harald Zwart, Jackie Chan, Jaden Smith

Category: Grín, Hasar