The Expendables (2010)
Þegar ég gekk inn í salinn á leið að horfa á The Expendables, þar sem strákar voru í miklum meirihluta gesta, óttaðist ég um að myndin hefði verið blásin upp heldur mikið af gagnrýnendum og fjölmiðlum og að hún myndi ekki standast væntingar.
Barney Ross leiðir „hina fórnanlegu“ (e. The Expendables) sem er fámennur hópur grjótharðra málaliða. Þeir eru leigðir út til að steypa af stóli herforingjastjórn á lítilli eyju skammt undan ströndum Suður-Ameríku, en ekki er allt sem sýnist. Þegar þeir hitta Söndru, tengilið sinn á eyjunni, og kanna aðstæður komast þeir að því að verkefnið er ekki jafn auðvelt og það var látið líta út fyrir að vera. Þeir flýja eyjuna eftir óheppilega uppákomu en Sandra verður eftir. Þá verður hópurinn að velja um eigið líf – að lifa af – eða bjarga sálartetrinu og leggja í hið ömulega verkefni að bjarga Söndru.
Þetta virkar kannski mjög klysjukenndur söguþráður, enda er hann það. Söguþráðurinn er það versta við myndina, en jafnframt er hann það eina slæma við hana. Myndin hefði mátt snúast um eitthvað annað en konu. Þegar flestar af helstu hasarmyndaleikurum samtímans koma saman, í einni mestu hasarmynd samtímans, þykir mér það full mjúkt að láta þá sameinast fyrir konu. Af hverju gátu þeir ekki bara þurft steypa herforingjanum af stóli? Af hverju gátu þeir ekki verið að koma í veg fyrir þjóðarmorð? Fyrir utan hversu klysjukennt mér finnst að þeir geri þetta fyrir ástina, truflar það myndina lítið sem ekkert. Það sem er þó verst við myndina er að áhorfandanum gefist tími til að hugsa um söguþráðinn en slíkt á að sjálfsögðu ekki að líðast. Áhorfandinn á að vera upptekinn við það allan tímann að dást að vel framkvæmdu, ástæðulausu og stórfenglegu ofbeldi.
Það fer ekki á milli mála að myndin hefur verið „hæpuð“ mikið undanfarnar vikur og það hefur áhrif á áhorfandann. Fyrir mitt leyti stóðst myndin allar væntingar og meira en það! Það kemur mér alltaf á óvart hversu góður leikstjóri Sylvester Stallone er en þetta er áttunda myndin sem hann leikstýrir á 22 ára tímabili. Hann hefur næmt auga fyrir athyglisverðum skotum og flottum atriðum.
Hasarinn er til fyrirmyndar. Myndin tekur smá tíma í að byggja sig upp en það er allt gott og gilt. Það er skemmtilegt hvernig Arnold Schwarzenegger bregður fyrir í smá tíma og myndin er mjög fyndin. Hasaratriði eru mjög vel framkvæmd, þau eru vel skotin, spennandi en fyrst og fremst ótrúlega töff.
Leikaravalið í myndinni er einstakt. Næst þegar svona rosalegt teymi sést saman í sömu myndinni verður árið 7054 þegar allar reikistjörnur sólkerfisins mynda beina línu (eða í The Expendables 2, annað hvort). Sylvester Stallone sat ekki einungis í leikstjórastólnum því hann fer jafnframt með aðalhlutverkið. Það þarf ekki einu sinni að minnast á það að Stallone er einn helsti fremsti hasarmyndaleikari heimsins. Hann ásamt Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, Mickey Rourke og Terry Crews mynda svo þetta fullkomna teymi. Ég hefði viljað sjá Val Kilmer, Jean-Claude Van Damme og sérstaklega Steven Seagal í myndinni en þeim tveimur síðarnefndu voru boðin hlutverk í myndinni… sem þeir neituðu! Þvílíkir sauðir. Aðrir, en lítt þekktari, harðhausar eins og Steve Austin og Randy Couture eru í minni hlutverkum en hinir.
Þessi mynd er karlmönnum til svo mikils sóma að meira að segja Vala Grand gæti með stolti sagt að hún hafi eitt sinn borið typpi.
Subscribe
If you enjoyed this article, subscribe to receive more just like it.
Þetta er mjög skemmtileg mynd en ég er ósammála þér með að myndatakan hafi verið góð, fannst hún einum of MTV.
Myndatakan fór stundum yfir strikið og varð chaotic, en það var bara í fáeinum bardagaatriðum.
Ég er ósammála þér með gæði myndarinnar.
Slagsmálaatriðin, sprengingar, eldar, blóðslettur; allt gert í tölvu (og það illa). Það truflaði mig endalaust í gegnum alla myndina að Stallone skuli ekki hafa kveikt amk einn eld til að sleppa við að tölvu-gera hann.
Það ætti einhver að benda Stallone á að lita skeggtoppinn á hverjum degi meðan á tökum stendur. Toppurinn var allt frá tjásulegum gráum brúsk upp í fullmótaðann kolbikarsvartan hökutopp. En það tengist gæðum myndarinnar ekki þannig.
Lét loksins verða af því í gær að horfa á hinu ultimate harðhausamynd.
Er mjög sammála þér með gagnrýnina, climax-ið hefði mátt snúast um eitthvað annað en að bjarga Söndru en fyrir mér eyðilagði það ekkert fyrir mér upplifunina. Bara pínu galli, en ekkert til að hugsa frekar út í.
Bjóst við meiri hasar í gegnum alla myndina. Það var þarna góður hálftími þar sem ekkert markvert gerðist en þau hasaratriði sem voru í myndinni voru einstaklega vel útfærð og töff og meira að segja frumleg. Svo voru nokkur atriði sem fengu mig til að laktósa.
Er ósammála Frank sem segir myndina nánast tölvugerða frá A til Ö. Það er nokkuð ljóst að bardagaatriðin eru nokkuð hardcore, sérstaklega í ljósi þess að Stallone braut tennur og hálsbrotnaði við gerð myndarinnar og já, ég held að dýnamít hafi verið notað oftar en einu sinni.
Allt í allt, ekki besta mynd Sly. Söguþráður í svona mynd er algjört aukaatriði, líka leikframmistöður en sem heilalaus hasarmynd er hún góð og fær fjórar stjörnur hjá mér.