Sophie Scholl var stofnandi lítillar pólitískrar hreyfingar sem vann á móti nasisma, í seinni heimsstyrjöldnni. Helstu aðgerðir hreyfingarinnar voru að dreifa áróðursbæklingum sem úthúðuðu nasismanum. Myndin Sophie Scholl – Die letzten Tage, eða Síðustu dagarnir, segir frá lífi hennar eftir að hún er gripin við að dreifa þessum bæklingum, en slíkt var að sjálfsögðu stranglega bannað.

Myndin byrjar með stuttri kynningu á starfsemi hreyfingarinnar sem Sophie og bróðir hennar eru leiðtogar í. Strax eftir kynninguna byrjar rosaleg spenna, þegar Sophie og bróðirinn dreifa bæklingunum í háskólanum sínum í kappi við tímann meðan allir eru í kennslustund. Þegar þau nást missir myndin dampinn. Yfirheyrslurnar yfir Sophie verða langdregnar eftir nokkurn tíma en þó ekki beint leiðigjarnar. Það er alltaf áhugavert að sjá hvernig hún ber sig að, en bara ekki svona lengi.

Persónukynning er heldur slæm. Nær allir meðlimir hreyfingarinnar, sem mér skyldist telja um 15 manns, eru kynntir, eða talað um þá, en þeir fá afar stutta kynningu, þannig að afar erfitt er að greina á milli persónanna þegar þær eru til umræðu. Það truflar mig alltaf mikið þegar gomma af persónum er kynnt til sögunnar án þess að boðið sé upp á nokkurn bakgrunn eða eitthvað til þess að gera þær eftirminnilegri.
Það er líka slæmt þegar titlpersóna í kvikmynd er leiðinleg. Myndin byggist, líkt og fyrr segir, á Sophie og síðustu dögum lífs hennar. Mér finnst hún ekki hafa nóg kjöt á beinunum til þess að fylla tveggja tíma mynd. Bróðir hennar mætti vera meira í myndinni en hann er öllu áhugaverðari persóna.
Aðrar persónur þarf ekki að kynna vel en mjög vel heppnuð persóna er rannsóknarlögreglan sem yfirheyrði Sophie.

Rannsóknarlögreglan er ekki einungis mjög áhugaverð persóna heldur stóð leikarinn sem lék hann sig best af öllum í myndinni. Leikurinn í myndinni er annars það góður að minnast verður sérstaklega á það hversu vel allir í myndinni stóðu sig og sýnir þessi mynd hversu ótrúlega góða leikara Þýskaland á.

Handritið er ekki jafn sterkt og leikurinn. Vissar hliðar handritsins eru ótrúlega vel skrifaðar – samöl, yfirheyrslurnar – en aðrar hliðar ekki jafn vel skrifaðar – einkalíf Sophie, ákveðin atriði í myndinni. Handritshöfundurinn hefur skrifað fjölda handrita og ætti því að vera vel vanur. Leikstjórinn, Marc Rothemund, á þó vissa sök á leiðinlegu einkalífi Sophie sem birtist náttúrulega bara þegar við sjáum hana í klefanum sínum.

Vegna þess hve ég náði illa til Sophie og annarra í myndinni var mér nokk sama þegar þau voru dæmd til dauða vegna föðurlandssvika. Myndin skorar ofan við miðju vegna frábærs leiks og vegna þess að slæmu hlutar handritsins snúa, sem betur fer, að aukaatriðum.

Einkunn lesenda: Engin hefur gefið einkunn

 Loading ...