Shutter Island (2010)

Shutter Island kemur á óvart. Aðallega er það vegna trailera myndinarinnar. Þeir láta myndina líta út eins og hverja aðra hrollvekju. Hvers vegna framleiðendur myndarinnar gerðu það skil ég ekki. Líklega er það til að „gabba“ fólk í bíó, en Martin Scorsese myndir höfða ekki beint til fjöldans. Enn fremur skil ég ekki hvers vegna þeir vilja láta fólk halda að þetta sé bara venjuleg hrollvekja, því Shutter Island er svo miklu meira en það!

Árið er 1954 og morðkvendi sem hýst var á geðsjúkrahúsi fyrir glæpamenn flýr úr klefa sínum. Til allrar hamingju er sjúkrahúsið staðsett á eyjunni Shutter sem er eingöngu byggð húsum tengdum stofnunni og hýbílum starfsmanna hennar. Rannsóknarlögreglumennirnir Teddy (Leonardo DiCaprio) og Chuck (Mark Ruffalo) eru fengnir til að leysa málið og finna konuna, en ekki er hægt að fara á marga staði. 18 km eru í næsta land og eyjan er þverhnípt nánast allan hringinn.
Eftir aðeins nokkrar mínútur inn í myndina kemur í ljós að Teddy bað um að fá að fara á eyjuna af persónulegum sökum. Konan hans var drepin og er morðinginn hýstur á Shutter eyju. Sagan bakvið morðið er kynnt um borð í ferju á leiðinni að eyjunni þegar Teddy segir samstarfsmanni sínum frá því hvernig það bar að. Húsvörður í blokkinni hans brennir blokkina til kaldra kola.

Strax og þeir koma á eyjuna sér maður að eitthvað gruggugt er í gangi. Framkoma fangavarðanna er grunsamleg og yfirgeðlæknir fangelsisins virðist ekki vera allur þar sem hann er séður.
Þegar hann byrjar að yfirheyra starfsmenn og sjúklinga virðast allir vera að fela eitthvað. Teddy fær það á tilfinninguna að ekki sé allt með feldu á eyjunni. Áhorfandinn er líka látinn fá það á tilfinninguna með augljósum hætti en það sem meira er að áhorfandinn fær það líka á tilfinnginguna, með frábærri myndatöku og endurlitum (e. flashbacks), að Teddy sé sjálfur húrrandi geðveikur. Margt fer að benda til þess; samsæriskenningar sem hann spinnur, frásagnir sjúklinga, vísbendingar sem þeir félagar finna og almenn hegðun Teddys.
Ég persónulega fékk það á tilfinninguna að hann sjálfur væri brennuvargurinn sem varð konunni hans að bana, án þess í raun að hafa neitt til þess að styðjast við.

En þar liggur einmitt snilld myndarinnar. Í óvissunni. Alltaf þegar þú telur þig hafa áttað þig á hlutunum fer myndin með þig í aðra átt. Hefur Teddy rétt fyrir sér? Er eitthvað gruggugt í gangi á eyjunni? Eða er leikstjórinn að leiða okkur í gildru með því að láta okkur treysta aðalpersónunni, en svíkja okkur svo því að hann er „vondi“ karlinn likt og Hitchcock gerði í Vertigo?

Shutter Island er eitthvað annað en þú hefur séð í bíó undanfarið. Stórfengleg tónlist í stíl við myndir frá sjötta áratugnum, sérstakur frásagnarstíll og drungalegt andrúmsloft. Oft finnst mér stíllinn minna á Hitchcock (enda glæpahrollvekja í líkingu við myndir Hitchcock) en endurlitin minna heldur mikið á The Last Temptation of Christ eftir Scorsese frá 1989.
Myndin fer hægt af stað og er í raun hæg frá byrjun til enda. Hún er þó langt í frá langdregin því hún heldur spennunni allan tímann. Það eru alltaf nýjar upplýsingar að koma fram.
Leikarar myndarinnar standa sig frábærlega. Leo DiCap sannar það enn einu sinni að hann er einn færasti leikarinn í Hollywood. Hann á vel skilið að vera nefndur ein af risastjörnum áratugarins. Myndir eins og Blood Diamond, The Departed, The Aviator og Catch Me If You Can staðfesta það.
Mark Ruffalo og Max von Sydow fara mjög vel með sín hlutverk. Sérstaklega fannst mér Ben Kingsley, Emily Mortimer og Jackie Earl Haley góð í sínum hlutverkum, þó Emily og Jackie birtust ekki meira en fimm mínútur á skjánum.

Shutter Island er, enn sem komið er, besta mynd ársins 2010 og koma fáar til greina sem gætu tekið þann titil af henni (Green Zone, Inception, The Expendables, Salt?).

Tags: Ben Kingsley, Emily Mortimer, Jackie Earl Hickey, Leonardo DiCaprio, Mark Ruffalo, Martin Scorsese, Max von Sydow

Category: Hrollvekja