Predators (2010)

Nokkrir alls ótengdir einstaklingar lenda ófrjálsri hendi á óþekktri  plánetu. Þau eiga það öll sameiginlegt að vera ofbeldismenn sem voru valin til þess hlutverks að vera bráðin í veiðileik Predator-anna, og þá er annað hvort að duga eða drepast.

Myndinni mistekst eiginlega allt sem hún stefnir upp með. Predators skellir manni beint í hasarinn, hún tvínórar ekki við það; hasarinn byrjar strax á fyrstu mínútu. Það væri allt í lagi, ef eitthvað merkilegt myndi gerast næsta hálftímann. Eftir ágætis byrjun dettur myndin algjörlega niður í lélega persónukynningu, kynningu á plánetunni, kynningu á hinu og þessu og uppbyggingu fyrir spennuna sem koma skal. Því miður kemur sú spenna aldrei og er lélegu handriti um að kenna. Að mínu mati er undirstaðan að spennu í svona mynd samsömun með persónum. Persónusköpunin er bara svo fátæk í myndinn. Við höfum úrvalshermann, leikinn af Adrien Brody, sem er sama um allt og alla og með aðeins það eina takmark að komast af plánetunni á lífi. Hann er svo mikill harðhaus að það nær engri átt. Allar persónurnar eru stereótýpískar, sama á hvern er horft.

Þrátt fyrir að myndin sé léleg mætti gefa sér það að eitt myndi bjarga henni fyrir horn: Óskarsverðlaunahafinn Adrien Brody. Það er þó ekki svo, honum tekst engann veginn að leika þetta „skítt-með-allt-og-alla“ hörkutól. Frammistaðan minnir mig mikið á Christian Bale sem Batman. Enginn í myndinni fer með góðan leik en helst má hafa gaman af Walton Goggins, sem leikur líkt og áður, heilalausan hálfvita. Restin – Topher Grace, Alice Braga, Laurence Fishburne, Oleg Taktarov og Danny Trejo – sýnir algjöran miðlungsleik í mesta lagi.

Eftir kynningu á öllu klabbinu tekur veiði Predator-anna við, sem tekur ansi drjúgan tíma í að fara af stað. Það eina sem myndin snýst um er eltingaleikurinn; að komast frá einum stað yfir á annan með smávægilegum útúrsnúningum til að fylla upp í söguna. Allan tímann er myndin fyrirsjáanleg, sama að hverju það snýr. Málið er bara að leikstjórinn, Nimród Antal,  hefur engin tök á því sem hann er að gera. Jú, jú, hann getur gert kvikmynd, en hann er bara ekkert alltof góður í því. Það besta við myndina er, þrátt fyrir illa skapaðar persónur, þunnt handrit, lélega sögu og lélega leikstjórn, að hún er þó aldrei leiðinleg. Hún rennur ágætlega í gegn, hasarinn rétt stenst lágmarkskröfur og aðeins meira en það á einum tímapunkti, en spennan er engin.

Aftur á móti hef ég aldrei verið mikill aðdáandi Predator-myndanna. Mér hefur alltaf fundist Predator verurnar mjög veikur grunnur að kvikmyndum, hreinlega vegna þess hve óspennandi þær eru. Upprunalega Predator myndin uppfyllti ekki væntingar mínar og hinar fóru bara versnandi, sérstaklega séu Alien vs. Predator myndirnar taldar með.

Predators er spennumynd eins og þær gerast verstar, hún hefur ekkert upp á að bjóða en fellur vel inn í bálkinn sem hún tilheyrir.

Tags: Adrien Brody, Alice Braga, Danny Trejo, Laurence Fishburne, Nimród Antal, Oleg Taktarov, Topher Grace

Category: Hrollvekja, Vísindaskáldsaga