Hachiko: A Dog’s Story (2009)

Á leið heim úr vinnu eitt kvöld, rekst Parker Wilson (Richard Gere) á hvolp á lestarstöð, einan á vappi og ómerktan. Þar sem það er kalt í veðri og hann óttast allt það versta um hundaathvarfið, tekur hann hundinn með sér heim. Konan er ekki par sátt og krefst þess að hann hafi uppi á eiganda hundsins. Parker nefnir hvolpinn Hachi. Áður en langt um líður fer fjölskyldan hins vegar að tengjast hundinum miklum tilfinningaböndum og hann verður fljótt einn af fjölskyldunni.

Parker og Hachi koma sér upp rútínu; Hachi fylgir Parker á lestarstöðina á hverjum morgni, hleypur svo einn heim og kemur svo á lestarstöðina á kvöldin þegar hann heyrir lestina nálgast til að taka á móti húsbóndanum. Svona gengur þetta í talsverðan tíma þar til kvöld eitt að Parker snýr ekki aftur. Hefst þá mikil raunarsaga þar sem við sjáum Hachi sitja fyrir utan lestarstöðina dag eftir dag, viku eftir viku, mánuð eftir mánuð og að lokum ár eftir ár, bíða eftir eiganda sínum og verður í rauninni tákn lestarstöðvarinnar enda mynda starfsmenn lestarstöðvarinnar og aðrir farþegar tengsl við Hachi.

Það er varla hægt að skrifa um þessa mynd án þess að bera hana saman við stærstu hundamynd síðustu ára, Marley & Me. Hvers vegna Marley & Me fór í almenna sýningu og sló í gegn en ekki þessi skil ég ekki. Hachiko: A Dog’s Story er betri mynd en Marley & Me, gæðalega séð þó að Marley & Me sé e.t.v. skemmtilegri mynd og höfði til fleiri. Hins vegar er skemmtilegra að fylgjast með atferli hundsins Hachi en Marley enda tveir mjög ólíkir hundar.

Á meðan Marley & Me er ærslaleiksgamanmynd (e. slapstick comedy) er Hachiko svo miklu meira en það. Hachiko sýnir hvers vegna hundurinn er besti vinur mannsins. Einlægnin sem skín í gegn hjá honum er ótrúleg, hollustan sem hann sýnir er aðdáunarverð og væntumþykjan í garð húsbónda síns er falleg. Hvernig er annað hægt en að heillast af einum fallegasta hundi kvikmyndanna? Tegund Hachiko er ótrúleg, hundar af þeirri tegund gera bara það sem þeir vilja og eru ótrúlega húsbóndahollir.

Svíinn Lasse Hallström er leikstjóri Hachiko: A Dog’s Story og eins og fyrri daginn þá nær hann að fanga áhorfandann með fallegri og hugljúfri sögu. Lasse er reyndur leikstjóri sem hefur verið tilnefndur þrisvar til Óskarsverðlauna, árið 1988 fyrir handrit og leikstjórn fyrir Mit liv som hund og árið 2000 fyrir Cider House Rules. Jafnframt hefur hann leikstýrt gæðamyndunum What’s Eating Gilbert Grape, Chocolat og nú er einmitt í sýningu hans nýjasta mynd, Dear John.

Hachiko: A Dog’s Story er bæði endurgerð af japanskri mynd og jafnframt byggð á sannri sögu. Handritshöfundurinn heldur í uppruna myndarinnar með því að láta hundinn koma frá Japan og halda nafninu, Hachi. Það er meira en hægt er að segja um margar endurgerðir eða sögur byggðar á sönnum atburðum. Að öðru leyti má þó ekki sjá að þetta sé byggt á sannri sögu.

Fyrri huti myndarinnar snýst um að byggja upp sambandið milli Parkers og Hachi og sýna hvers hundurinn er megnugur. Myndin yljar manni um hjartaræturnar og lætur manni líða vel. Lasse Hallström tekst fullkomlega upp að skapa andrúmsloftið sem þarf fyrir seinni hluta myndarinnar. Það er sama hvað er horft á; tónlist eða kvikmyndatöku. Hann veit alveg hvað hann er að gera þó að hann hafi tekið eitt feilspor í myndatökunni, að mínu mati. Það er þegar hann lætur okkur sjá heiminn út frá augum hundsins með svarthvítri mynd og handheldri myndavél sem mér fannst ekki virka vel.

Seinni hluti myndarinnar er svo nákvæm andstæða fyrri hlutans þar sem gleði ríkti. Algjör sorg tekur við og tár munu flæða hjá einhverjum áhorfendum. Myndin er kannski full sorgleg. Sögunni var breytt töluvert til að auka tilfinningaflæðið sem er í fínu lagi, enda gefur myndin sig út fyrir að vera mjög dramatísk mynd. Þetta heppnast allt svo vel hjá Hallström að það eru varla orð yfir það.

Richard Gere fer fremstur í flokki leikara sem kennarinn Parker Wilson sem tekur Hachi að sér og Joan Allen, sem flestir kannast við í dag úr Bourne þríleiknum, leikur eiginkonu hans. Fleiri leikarar á borð við Jason Alexander og Erick Avari lífga aðeins upp á myndina, sérstaklega er persónan sem Erick Avari leikur mjög veigamikið í sögunni þó að það sé ekki stórt. Þáttur leikararana í myndinni er fínn og ekkert út á þá að setja, en þeir eru allir í aukahlutverki. Meira að segja Richard Gere. Enginn þeirra skiptir máli því öll athyglin er á hundinum. Hachi (sem heitir í raunveruleikanum Forest) er aðalleikarinn.

Hachiko: A Dog’s Story er eðal afþreying. Hugljúf mynd sem léttir skapið. Mæli hiklaust með henni, sérstaklega fyrir dýravini.

Tags: Bíódagar, Erick Avari, Jason Alexander, Joan Allen, Lasse Hallström, Richard Gere

Category: Drama