Good Bye Lenin! (2003)

Leikstjóri: Wolfgang Becker
Aðalhlutverk: Daniel Brühl, Kathrin Sass, Maria Simon, Chulpan Khamatova
Lengd: 121 mín

Myndin gerist árið 1989 í Austur-Þýskalandi og fjallar um Kerner fjölskylduna; móðurina Christiane, soninn Alex og dótturina Ariane. Christiane er harður sósíalisti og starfar mikið fyrir hreyfinguna, er alfarið á móti sameiningu Þýskalands eins og háværar raddir eru um beggja vegna múrsins. Þegar hún verður vitni að því að Alex sonur hennar tekur þátt í byltingu um sameiningu landanna og er handtekinn af óeirðarlögreglunni, verður áfallið svo mikið að hún fær hjartaáfall og hnígur niður. Hún lifir hjartaáfallið af en liggur í dái í nokkra mánuði. Á meðan breytist pólitískt og menningarlegt landslag í Austur-Þýskalandi, múrinn fellur og löndin tvö sameinast. Þegar Christiane vaknar loks úr dáinu, fær Alex að heyra frá lækninum að móðir hans muni ekki lifa af annað hjartaáfall. Vitandi það að það myndi ríða móður hans að fullu ef hún kemst að því að hennar elskaða sósíalista Austur-Þýskaland er fallið, þá býr hann til leikrit fyrir móður sína til að koma í veg fyrir að hún komist að því sem raunverulega gerðist, en það er hægara sagt en gert.

Good Bye Lenin vakti talsverða athygli þegar hún kom út fyrir sjö árum síðan. Ég skil vel af hverju. Sagan er frumleg og vel sögð og handritið er gott. Hvernig Alex snýst í kringum móður sína til að koma í veg fyrir að hún komist að raunveruleikanum er í flestum tilvikum kostulegt og bráðsnjallt. Alex er úrræðagóður; hann innréttar íbúðina í stíl Austur-Þýskalands, allar matvörurnar eru austur-þýskar þó þær séu vart fáanlegar lengur og hann borgar skólakrökkum til að syngja fyrir hana sósíalísk lög á afmælinu hennar svo fátt eitt sé nefnt. Hins vegar reynist þetta Alex erfitt enda á hann við ofurefli að etja þar sem vestræn viðhorf og vestrænn lífsstíll tröllríður nú öllu í landinu. Allt í einu eru Coca-Cola auglýsingar farnar að sjást á víð og dreif, á húsum, á skiltum og í sjónvarpinu. Í leiðinni þarf að hann að hafa stjórn á systur sinni sem nennir ekki að standa í þessu leikriti Alex og hann þarf líka að hugsa um Löru kærustuna sína en þetta ástand á móður hans bitnar á sambandi þeirra. Þetta reynist Alex ofviða og smátt og smátt lætur hann móður sína komast að sannleikanum um endalok sósíalismans í Austur-Þýskalandi enda erfitt að halda sannleikanum mikið lengur frá henni.

Daniel Brühl var aðeins 25 ára gamall þegar myndin kom út. Hann var þá orðinn kunnuglegt nafn í heimalandinu en með Good Bye Lenin vakti hann athygli langt út fyrir Þýskaland.  Í dag er hann eitt stærsta nafnið í þýska kvikmyndageiranum og orðinn alþjóðleg stjarna en Íslendingar kannast helst við hann úr Inglorious Basterds og íslensku myndinni Kóngavegi. Lítið er hægt að setja út á leikframmistöður enda  stendur allur leikhópurinn sig prýðilega. Þetta var fjórða mynd leikstjórans Wolfgang Beckers og þetta er hans eina mynd sem hefur vakið einhverja athygli. Hann heldur þokkalega vel á spöðunum hér, myndin er vel gerð þó að efniviðurinn bjóði ekki upp á mikið. Enda er það helsti Akkillesarhæll myndarinnar, þrátt fyrir frumlega og ferska sögu er efniviðurinn takmarkaður og verður sagan hálf leiðigjörn í seinni helming myndarinnar. Myndin er tveir tímar að lengd og með hnitmiðaðra handriti (þar semværi minna um endurtekningar), þá hefði verið hægt að stytta myndina um 15 mínútur sem hefði munað miklu.

Niðurstaða: Það er óhætt að mæla með Good Bye Lenin. Eins og áður segir þá er hún frumleg og sagan er heillandi en missir dampinn þegar líður á seinni helminginn. Leikarahópurinn er þéttur og einnig er sögusviðið mjög fagmannlega gert.

Tags: Chulpan Khamatova, Daniel Brühl, Kathrin Sass, Maria Simon, Wolfgang Becker, Þýskur júlí

Category: Drama