Get Him to the Greek (2010)

Aaron Green vinnur hjá plötuútgáfu í L.A. og eftir að yfirmaður hans samþykkir tillögu hans um að halda 10 ára afmælistónleika Aldous Snow (nafnið er kunnuglegt þeim sem hafa séð Forgetting Sarah Marshall) en ferill hans fór í vaskinn eftir að hann varð edrú og hefur hinn ungi Aaron trú á að þessir tónleikar geti endurvakið feril Aldous og þénað fyrirtækinu milljónir. Þar sem þetta var ákvörðun á seinustu stundu hjá yfirmanni Aaron, hefur hann einungis 72 klukkustundir til að koma Snow frá London, til New York í viðtal hjá The Daily Show og loksins í Greek leikhúsið í Los Angeles þar sem tónleikarnir sjálfir fara fram. Með litla sem enga reynslu í tónlistarbransanum á Aaron ekki auðvelt með að fá Snow til að fylgja leiðbeiningum og verður ferðin til þess að þeir læra báðir mikið um sjálfa sig og sambönd við fólkið í lífi þeirra

Myndinni er leikstýrt af Nicholas Stoller en hann er maðurinn á bakvið Forgetting Sarah Marshall og skrifaði hann og Jason Segel myndina en þeir félagar eiga langa sögu sem nær baka til Undeclared og teygir sig alla leiðina að Get Him to the Greek og verð ég að segja að þeir félagar eiga vel saman. Hvort sem það er Forgetting Sarah Marshall, I Love You Man eða Get Him to the Greek þær eiga allt eitt sameiginlegt . . . þær eru bráðfyndnar. Engin þeirra er með grípandi söguþráð eða klára stefnu. Krókar og beittur húmor kemur saman og útkoman er skelfilega fyndin. Ég get ekki sagt að ég hafi legið í hláturskasti alla myndina eins og kom fyrir þegar ég sá bæði Forgetting Sarah Marshall og I Love You, Man en það komu einstök atriði þar sem eiga ekkert að vera neitt brjálað fyndin þar sem ég missti mig.

Handritið er skítsæmilegt og í rauninni þarf ekki að vera „rock solid“ þar sem svona sterkir grínistar koma við sögu, þó hefði myndin getað sett sig upp á stall með öðrum massífum grínmyndum með sterkara handriti. En sumt var samt hrein snilld og enginn vafi um það að þeir voru að reykja eitthvað sterkt þegar þeir skrifuðu handritið. Myndin er vel gerð og það kæmi mér ekki á óvart ef að það kæmi út annað sjálfstætt framhald af þessari mynd, líkt og þetta  var sjálfstætt framhald af Forgetting Sarah Marshall.

Þá er komið að leikaravali myndarinnar, Jonah Hill, Russell Brand, P. Diddy Combs (Puff Daddy) og Rose Byrne auk fjöldi frægra leikara og sjónvarpsstjarna með smáhlutverk sem komu skemmtilega inn í myndina. Jonah Hill skaust á stjörnuhimininn eftir Superbad eins og flestir vita og hefur hann verið meira og minna í litlum aukahlutverkum en samt staðið sig mjög vel. Núna að stíga stórt skref síðan Superbad að bera mynd uppi og fær hann mjög góða hjálp frá Russell Brand og verð ég að segja að þeir félagar eiga mjög vel saman og spila vel af hvorum öðrum. Ég var með efasemdir hvort húmorinn hjá þeim myndi rekast á hvorn annan en svo var ekki. Báðir hrikalega fyndnir og útkoman var stórskemmtileg. Varðandi Jonah Hill, þá er ég farinn að hafa áhyggjur að ef hann fitnar meira þá hætti hann að verða fyndinn og verður bara feitur sorglegur maður. En nóg um það, Russell Brand er í raun að leika sjálfan sig og þann karakter sem hann er best þekktur sem og hann átti bæði upp og niður móment í þessari mynd. Tel að handritið hefði getað hleypt honum meira út og gert hann meira hneykslandi og þar afleiðandi fyndnari. P. Diddy var að mínu mati of ýktur á tímabili og kannski ekki alveg rétti maðurinn í hlutverkið, þó gat hann skilað fyndnum „one linerum“ og í rauninni bara kjánalegur karakter, en gerði samt grín af sjálfum sér sem er sjaldséð af honum.

Allt í allt er þetta hin fínasta mynd, góð afþreying en ég er ekki viss um að ég myndi sjá þessa mynd oft eða jafnvel aftur, og verð ég að bera hana saman við fyrri verk Segel og Stoller þannig hún er eingungis þokkaleg. Ég mæli með því að fólk fari og sjái hana því í versta falli þá hlærðu af stökum atriðum í myndinni sem eru sprenghlægileg . Skemmtileg mynd með tveimur stærstu grínistum 2010.

Tags: Jason Segel, Jonah Hill, Nicholas Stoller, P. Diddy Combs, Rose Byrne, Russell Brand

Category: Grín