Það er rétt hjá þér með fjölda persóna. Það útskýrist líka af því að Þjóðverjar þekkja þessa sögu eins og handabakið á sér. Bókin sem myndin er byggð á er um 1000 síðna doðrantur og myndin reynir að fylgja henni mjög nákvæmlega eftir. Ég sá myndina í Þýskalandi og vissi ekki fyrir myndina hver Rudi Dutschke var, en það er svoleiðis persónur sem eru ekki endilega kynntar nákvæmlega til sögunnar. Maður þarf bara að þekkja þetta.

Svo er reyndar fyndið að þessi mynd hefur birst Íslendingum sem svona artý þýsk mynd sem var tilnefnd til óskarsins. Í Þýskalandi var þessu algjörlega öfugt farið. Þeir sem eru til vinstri, róttækir og stúdentar gjörsamlega hötuðu þessa mynd, enda kemur hún frá sömu framleiðendum og gerðu Der Untergang sem inteleksían í Þýskalandi var mjög ósátt við. Nemendurnir í háskólanum mínum sniðgengu til dæmis myndina og héldu í staðinn sýningu á Deutschland in Herbst eftir Fassbinder og félaga sem fjallar um sömu atburði. Fólki finnst þessir framleiðendur alltof hollywood-legir, í þessari mynd hafi verið reynt að gera aksjón hetjur úr Ulriku og Baader þar sem þau keyra um á stolnum bílum, drekka, dópa og skjóta upp í loftið. Þetta er svo þekkt efni í Þýskalandi að mörgum fannst þessi nálgun á efnið algjörlega óhæf.

Þannig að í Þýskalandi birtist myndin sem Hollywood útgáfa af mjög alvarlegu málefni sem illa er farið með. Fyrir umheiminn er þetta art house þýsk mynd. Hvar stendur maður sjálfur. Mér fannst hún áhugaverð og fræðandi – en ég verð að viðurkenna, eftir að hafa horft á Fassbinder þá skil ég ágætlega hvað stúdentarnir áttu við með hollywood gagnrýninni. Kannski er þetta svipað og að eftir tuttugu ár yrði gerð íslensk mynd um búsáhaldabyltinguna fyrir alþjóðlegan markað þar sem væri dúndrandi hasarmúsík undir, söguefnið væru tvær hetjur sem yrðu ástfangnar undir pottaglamri og svo væru matrix bardagasenur milli mótmælanda og lögreglu.

Bara hugmynd…

kv. Símon