Breakfast at Tiffany’s (1961)

Leikstjóri: Blake Edwards
Handritshöfundur: George Axelrod, eftir skáldsögu Truman Capote
Aðalhlutverk: Audrey Hepburn, George Peppard, Patricia Neal, Buddy Ebsen og Mickey Rooney
Lengd: 115 mín

Holly Golightly er ung kona í leit að draumaprinsinum. Hann þarf helst að vera fjallmyndarlegur, á svipuðum aldri og hún sjálf, gáfaður, trúr og traustur en hún getur litið framhjá þessu öllu ef hann er bara nógu ríkur, helst á topp 50 lista yfir ríkustu menn heimsins. Holly fær tekjur af því að vera fylgdardama og með því að heimsækja vikulega í Sing Sing fangelsið fyrrum stórglæpamanninn Sally Tomato. Þegar rithöfundurinn Paul Varjak flytur í blokkina hennar Holly, verður hann heillaður af henni og lífsstíl hennar, en jafnframt mjög ringlaður því hún á sínar dekkri hliðar sem hún er greinilega ekki tilbúin til að deila þrátt fyrir nána vináttu. Spurningin sem brennur hins vegar á vörum Pauls er hvort Holly sé tilbúin til að fórna draumum sínum um ríkan eiginmann fyrir skilyrðislausa ást hans.

Loksins lét ég verða af því að horfa á Breakfast at Tiffany’s, sem hafðiverið á plönunum hjá mér mjög lengi. Ég er yfirleitt spenntur fyrir gömlum myndum og fíla Audrey Hepburn ágætlega, en leikstjóranum Blake Edwards er ég hins vegar afskaplega hrifinn af. Hans þekktustu myndir eru án efa Pink Panther myndirnar með Peter Sellers, sem eru að mínu mati einhverjar bestu gamanmyndir sem gerðar hafa verið. Breakfast at Tiffany’s kom honum almennilega á kortið en hann hafði vakið þónokkra athygli með Operation Petticoat tveimur árum fyrr.
Í Breakfast at Tiffany’s heldur hann vel á spöðunum. Leikarar skiluðu sínu vel, sérstaklega George Deppard sem rithöfundurinn Paul sem fékk það erfiða verkefni að leika á móti hinni goðsagnakenndu Audrey Hepburn, kvikmyndatakan er virkilega fín með mörgum skemmtilegum skotum sem og klipping enda eru mörgt skot sem dragast á langinn sem ég fíla yfirleitt mjög vel. Tónlistin nýtur sín einnig vel og er einn sterkasti hluti myndarinnar. Blake Edwards kann vel þá list að láta áhorfendur sína hlæja og Tiffany’s er þar engin undantekning. Það er ein sena í myndinni sem er óborganlega fyndin og skemmtilega útfærð, það er atriðið í 10 dollara búðinni þegar Holly og Paul stela plastgrímum. Tónlist, kvikmyndataka og samhæfing leikarana var stórkostleg í því atriði.

Ég þekki ekki til bókarinnar og veit því ekki hve trú myndin er bókinni, en sagan sjálf er húmorísk og skemmtilega upp byggð. Handritshöfundurinn George Axelrod skrifaði einmitt The Seven Year Itch með Marilyn Monroe sem kom út árið 1955 og er að mati gagnrýnanda afskaplega fyndin gamanmynd. Þó að þetta séu tvær ólíkar myndir, þá sýnir George Axelrod fjölhæfni í samtölum og efnivið.

Breakfast at Tiffany‘s er augljóslega barn síns tíma enda að verða 50 ára gömul. Það eru nokkrar senur sem eru verulega hallærislegar og samtölin áttu það til að vera pínu kjánaleg, leikur Audrey er hæfilega ýktur eins og tíðkaðist á þessum tíma en það þýðir ekkert að láta svoleiðis hluti trufla sig. Það eina sem truflaði mig er hversu ótrúlega grunnhyggin og yfirborðskennd aðalpersónan Holly Golightly er, en þannig var bara karakterinn og ekkert við því að gera. Einnig finnst mér titilinn á myndinni stinga mikið í stúf þar sem þetta eina stutta atriði sem gerist inni í Tiffany‘s, hefur ekkert með morgunmat að gera. Kannski er ég bara eitthvað tregur og næ ekki tengingunni.

Niðurstaða: Breakfast at Tiffany‘s er skemmtileg og létt afþreying þar sem húmorinn fær notið sín. Margar senur eru óborganlegar, leikararnir standa sig með prýði en myndin átti það til að detta niður í algjöran kjánaskap, sem skrifast að einhverju leyti á tíðarandann. Stærsti galli myndarinnar er hins vegar persóna Audrey Hepburn, sem mér fannst alltof yfirborðskennd og gerði myndina örlítið ótrúverðuga.

Tags: Audrey Hepburn, Blake Edwards, Buddy Ebsen, George Peppard, Mickey Rooney, Patricia Neal

Category: Drama, Grín, Klassíkin, Rómans