Black Dynamite (2010)

Black Dynamite er hollustueiður við „blaxploitation“ myndirnar frá áttunda áratugnum. Þær voru gerðar af svörtu fólki í Bandaríkjunum, fyrir svart fólk í Bandaríkjunum. Þær gerast yfirleitt í slæmum hverfum og fjalla um dóp, melludólga og leigumorðingja. Fönk og sálartónlist er þó eflaust það sem einkennir þessar myndir hvað mest. „Kynþáttafordómar“ eru gjarnan í myndunum gegn hvítu fólki.

Black Dynamite er nákvæmlega allt ofangreint. Vissi ég ekki betur hefði ég haldið að þetta væri orginal mynd frá áttunda áratugnum, svo vel heppnast hún í stælingu á þessum myndum. Hún gerir grín að upprunamyndunum með því að ýkja allt, en allt er samt svo líkt því sem var í gangi.
Allt frá tískunni, leikmyndinni, Isaac Hayes-legri tónlistinni, óskýrri filmunni og að illa unninni myndatöku (að sjálfsögðu viljandi gert) er fullkomið.

Myndin er nefnd eftir aðalpersónu myndarinnar, Black Dynamite. Hann heitir því að hreinsa götur borgarinnar af dópi eftir að bróðir hans deyr í fíkniefnaviðskiptum, og að komast að því hver drap bróður hans. Einfaldur söguþráður með aulalegum fléttum sem bæta bara á myndina.

Leikur og tónlist myndarinnar er eitthvað sem þarf að hafa orð á. Allir leikarar myndarinnar eru ósannfærandi og ofleika í hlutverkum sínum, en þeir gera það því það er hluti af fílingi myndarinnar. Ekki misskilja mig og halda að ég sé að setja út á það. Allir leikararnir voru frábærir! Án þessa leiks væri myndin ekki næstum því jafn fyndin og „one-linerarnir“ hefðu ekki gengið upp. („But Black Dynamite, I sell drugs to the community!“)
Tónlistin er sérsamin fyrir myndina, og textarnir lýsa oft nákvæmlega því sem er í gangi í myndinni. Það er mjög skondið og í stíl við myndina.

Leikstjóri myndarinnar er Scott Sanders. Þetta er önnur myndin sem hann leikstýrir en hin var Thick As Thieves frá árinu 1998. Hann skrifaði jafnframt handritið með tveimur leikurum myndarinnar; Michael Jai White sem lék sjálfan Black Dynamite og Byron Minns, sem lék Bullhorn, tiltölulega stórt aukahlutverk. Hvorugur þeirra hafði skrifað mynd fram að þessarri.

Þessi mynd er svo fyndin og full af „one-linerum“ að mig langar mest að þylja þá alla upp, þar sem ég sit hlæjandi einn með sjálfum mér við að rifja þá upp. Ég ætla þó ekki að gera það, þar sem það mun eyðileggja annars frábæra bíóferð. Allir brandarar hennar hitta beint í mark og oftar en einu sinni verkjaði mig í kjálka og magavöðva. Ég alhæfi það, að þetta er fyndnasta kvikmynd sem ég hef séð í áraraðir. Ekki láta hana framhjá þér fara!

Tags: Bíódagar, Byron Minns, Michael Jai White, Scott Sanders

Category: Grín, Hasar