Bébé(s) (2010)

Bébé(s), eða Babies eins og myndin hefur verið kynnt hérlendis, er mynd sem ég var spenntur fyrir eftir að hafa séð marga fyndnar stiklur. Þegar myndin byrjaði hins vegar var ég ekki alveg viss um hvort mér myndi líka hún. Ég átti von á gagnvirkri heimildamynd (samtöl milli kvikmyndagerðarmanns og viðfangsefnis o.þ.h) en fékk í staðinn sannleiksmynd (engin viðtöl, enginn þulur, við fylgjumst með eins og fluga á vegg). Almennt hugnast mér ekki slíkar myndir, þær eru gjarnan langdregnar og óspennandi.

Fyrir Bébé(s) hentar þessi tegund heimildamynda hins vegar fullkomlega. Sögð er saga fjögurra barna frá eins ólíku umhverfi og mögulegt er. Fyrst eru mæður barnanna sýndar óléttar, alveg komnar á steypirinn, og myndin endar þegar börnin eru u.þ.b. eins árs, byrjuð að bull-tala og ganga. Börnin eru frá Mongólíu, Namibíu, Bandaríkjunum og Japan. Myndin sjálf er frönsk en fjögur tungumál eru töluð í myndinni og hún er ótextuð. Fyrst hélt ég að það væru mistök hjá kvikmyndahúsinu en eftir smá tíma fattaði ég að svona yrði hún sýnd. Það væri algjör óþarfi að hafa hana textaða eðli hennar vegna.

Myndinni er leikstýrt af Thomas Balmes. Hann er óreyndur leikstjóri sem hefur hingað til einungis leikstýrt ódýrum heimildamyndum. Efnistök myndarinnar eru góð, hann velur nánast eingöngu skemmtileg atriði. Það klikkar þó ýmislegt hjá honum; þar sem það er engin frásögn (e. narrative) í myndinni getur verið erfitt að skipta milli atriða og flakka milli barna. Thomas reynir oft að tengja saman atriði milli barna þegar eitthvert barnið hlær, eða grætur, með því að sýna annað barn þegar það er hlæjandi í svipuðum sporum, eða þá að hann klippir fram og aftur þegar eitt barn er í frekjukasti og annað skellihlæjandi. Slíkar tengingar misheppnuðust hrapalega hjá honum. Myndataka er oft upp og ofan en ekki eitthvað sem eyðileggur myndina.

Það getur verið svo ótrúlega gaman að fylgjast með börnum, allt er svo nýtt, svo áhugavert. Bébé(s) sýnir að mestu leyti skemmtileg og fyndin atriði enda veltist ég og salurinn oft um af hlátri, og er það sterkasta hlið myndarinnar, húmorinn. Það hefði væntanlega ekki verið skemmtilegt að horfa á börn sofandi en að horfa á þau rífa í feld á hundum og köttum, og sjá þolinmæði dýranna gagnvart börnunum, sjá samskipti milli systkina og horfa á þau taka fyrstu skrefin er alveg magnað. Myndin er þó óvenju stutt, aðeins 79 mínútur. Að mínu mati mjög hæfileg lengd á myndina, hefði hún verið mikið lengri væri hætta á að hún myndi reyna á þolrifin enda má líkja myndinni við að horfa á myndbandsupptökur frá annarri fjölskyldu en þinni.

Annað skemmtilegt við myndina er að sjá muninn á uppeldinu (lítið sem við sjáum af því) og umhverfinu sem börnin alast upp í. Þrátt fyrir allt er barn sem lærir að skríða á möl og steinum í Afríku jafn hamingjusamt og barn í hoppurólu í Bandaríkjunum. Þau þroskast jafn hratt og læra að tala og ganga á sama tíma.

Bébé(s) er ekta mynd sem lætur þér líða vel. Ég hugsaði um hvert atriðið á fætur öðru eftir myndina til að reyna að gera upp við mig hvaða atriði var mitt uppáhalds. Útkoman var líka sú að ég sofnaði brosandi eftir áhorfið á myndina.

Tags: Thomas Balmes

Category: Heimildamynd